art-flo by Stavros Katsaris
Δευτέρα, Απρίλιος 24, 2006
50 ΛΕΥΚΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ - Η ΚΡΙΤΙΚΗ
Πριν απο μερικές ημέρες ολοκληρώθηκε στην Αθήνα ένα φεστιβάλ πρωτοεμφανιζόμενων δημιουργών και ηθοποιών
Σε αυτό συμμετείχε και ο αδελφός μου με μια παράσταση που είχε τίτλο πενήντα λευκά γαρύφαλλα!
Ο αδελφός μου λοιπόν Στέλιος Κάτσαρης είχε γράψει τα κείμενα της παράστασης και είχε και πρωταγωνιστικό ρόλο.
Όλα αυτά τα χρόνια τον στήριξα πολλές φορές. Πάντοτε του έλεγα να συνεχίσει και πως είχε ταλέντο. Εκείνος όποτε κάτι ετοίμαζε με φώναζε να το ακούσω πρώτος. Εγω επειδή φοβόμουν μήπως πάρουν τα μυαλά του αέρα πάντοτε ήμουν συγκρατημένος στην κριτική μου. Δεν σας κρύβω πως φοβόμουν και λίγο μήπως ήταν η αγάπη μου για τον αδελφό μου που με έκανε να βλέπω με συμπάθεια τις δουλειές του.
Τα τελευταία 2 χρόνια δυστυχώς λόγω δικών μου δυσκολιών δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τι ετοίμαζε. Την προηγούμενη εβδομάδα δεν θα μπορούσα βέβαια να λείψω απο το φεστιβάλ.
Έκπληξη μεγάλη με την ολοκλήρωση του έργου. Για πρώτη φορά στη ζωη μου ήμουν σίγουρος οτι αυτό που έβλεπα ηταν καταπληκτικό και δεν το έβλεπα ετσι επειδή το είχε στήσει ο αδελφός μου! Μέσα σε 2 χρόνια είχα πραγματικά χάσει πάρα πολλά πράγματα! Η ωριμότητα στο κείμενο και η σαφής κατεύθυνση ήταν τα πρώτα που παρατήρησα! Εκπληκτικοι διάλογοι αληθινό κέντημα και φοβερές ερμηνείες από όλη την θεατρική ομμάδα! Αποκορύφωμα η μουσική του έργου που σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θεατρικά στην παράσταση η μουσική ήταν γραμμένη πάνω στο έργο!Αποφάσισα λοιπόν φεύγοντας πως απο το artflo θα του έγραφα την κριτική μου!
Λίγα λόγια για το έργο
Το σκηνικό επικεντρώνεται σε ένα κεντρικό τραπεζάκι ενός μπαρ. Γύρω του υπάρχουν ακόμη τραπέζια άδεια με απομεινάρια απο προηγούμενους πελάτες. Ο Γεράσιμος είναι καθισμένος στο τραπέζι με μια σχεδόν άδεια μποτίλια ουίσκι. Ο Γεράσιμος είναι ένας συγγραφέας που έχει να γράψει κάτι εδώ και 10 χρόνια. Στο διάστημα αυτό χωρίζει με την γυναίκα του, δεν έχει καμμία επικοινωνία με το παιδί του , οι πωλήσεις των βιβλίων του πάνε από το κακό στο χειρότερο και έχει εξελιχθεί σε αλκοολικό!
Η σκηνή ξεκινά με τον Γεράσιμο να ανάβει ένα τσιγάρο. Οι κινήσεις του δείχνουν σαν μεθυσμένου αλλά χωρίς να είναι αποσυντονισμένος απόλυτα! Λίγο αργότερα εμφανίζεται ένας νεαρός που ηλικιακά είναι στα μισά του χρόνια. Ο Γεράσιμος είναι πενήντα! Φοράει κατάλευκα ρούχα και κρατά μια ανθοδέσμη από πενήντα λευκά γαρύφαλλα, όσα και τα χρόνια του συγγραφέα. Είναι πολύ περιμποιημένος και κομψά ντυμένος σε αντίθεση με τον συγγραφέα που είναι αχτένιστος και ταλαιπωρημένος. Στέκεται στην πόρτα και περιεργάζεται τον χώρο μέχρι που το βλέμμα του συναντά το Γεράσιμο. Αρχίζει να πλησιάζει με αργά βήματα προς το τραπέζι. Η μουσική σταματά!
Στην πραγματικότητα είναι μια επίσκεψη του υποσυνείδητου την βραδιά των γενεθλίων του συγγραφέα. Ο λευκοντυμένος νεαρός δεν είναι παρά ο ίδιος ο συγγραφέας 25 χρόνια πριν. Νέος, πρωτοεμφανιζόμενος και πολλά υποσχόμενος συγγραφέας. Του φέρνει δώρο μια ανθοδέσμη από πενήντα λευκά γαρύφαλλα την οποία ο ήρωας πετάει αμέσως.
Στην κουβέντα παίρνει μέρος και ο μπάρμαν που λειτουργεί σαν το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης και αυτοσυγκράτησης!
Μια διαδικασία ταπείνωσης και εξευτελισμού του κεντρικού ήρωα μέσω εκπληκτικών αλλαγών στην ψυχοσύνθεση του. Μια απολογία μιας ολόκληρης ζωης και μιας φιλοσοφικής ανάλυσης για όλα αυτά που ζούμε και επιδιώκουμε.
Ο Συγγραφέας μετά από έντονες πιέσεις καταλήγει στην αυτοκτονία με ένα πιστόλι που κουβαλά πάντα μαζί του. Το alter ego του υπο μορφή ερινύων τον πιέζει να φτάσει στο τέλος.
Κάπου εκεί ο μπάρμαν δίνει τέλος αφού σκοτώνει το alter ego!
Η παράσταση τελειώνει με τον μπάρμαν να μαζεύει την ανθοδέσμη από κάτω ενώ ο συγγραφέας έχει φύγει λέγοντας : "Δεν πετάνε έτσι εύκολα 50 λευκά γαρύφαλλα!"
Η κριτική
Μια πικρή κωμωδία. Είναι η πρώτη σκέψη που μπορεί να κάνει κάποιος που θέλει να περιγράψει την παράσταση.
Πικρές χιουμοριστικές σκηνές διαδέχονται την κορύφωση της δραματικής εξιστόρησης του συγγραφέα!
Το alter ego προσφέρει στο συγγραφέα την ανθοδέσμη και εκείνος την πετά. Αγενής και απότομος όπως πάντα παρατηρεί το alter ego. Αναλοίωτες αξίες απαντά ο συγγραφέας.
Και ξεκινά ο απολογισμός. Χωρισμός με τη γυναίκα, εγκατάλειψη απο το παιδί, οι πωλήσεις των βιβλίων χάλια, η οικονομική κατάσταση το ίδιο και το σημαντικότερο έχω να βάλω μια λέξη στο χαρτί εδώ και δεκα χρόνια.
Μεταβατική περίοδος?
Ε όχι. Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν και εκατομμύρια άνθρωποι γεννιούνται. Καταρρέει ένα καθεστώς και δημιουργείτε ένα άλλο. Ένας ολόκληρος πλανήτης κάνει βήματα μπροστά και ένας συγγραφέας δεν μπορεί να γράψει μια λέξη στο χαρτί.
Πόσο αφύσικα εύθραστη είναι η ισορροπία της ζωης ενός ανθρώπου?
Η πίεση που ασκεί το alter ego στο συγγραφέα είναι όμοια με την πίεση που ασκούμε καθημερινά στον εαυτό μας! Είναι ακριβώς αυτό που λέγαμε για την εύθραστη ισορροπία!
Του προτείνει την αυτοκτονία σαν ένα μέσο φυγής από την καθημερινότητα.
Διαπιστώνει πικρά την αξία που θα πάρει το λογοτεχνικό έργο του με μια αυτοκτονία.
Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί για διάφορα πράγματα που έγιναν διάσημα μόνο και μόνο επειδή πίσω τους υπάρχει μια αυτοκτονία? Και το πιο τραγικό πόσα πράγματα πήγαν χαμένα γιατί απουσίαζε το περιτύλιγμα που θα τα έκανε διάσημα!
Πόσο κυνικά μπορεί να ακούγονται όλα αυτά? Πόσο παρανοϊκά?
Εγώ θα τα χαρακτήριζα ορθολογικά!
Και δεν είναι παράνοια ο ορθολογισμός? Αναρωτιέται ο συγγραφέας!
Η απόλυτα ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων είναι ένα δύσκολο και αιματηρό σπορ. Το πόσες αλήθειες μπορεί να αντέξει ενας άνθρωπος είναι κάτι που μέχρι σήμερα είναι αναπάντητο. Έρχεται αμέσως η απάντηση από το alter ego.
Το ουσιαστικό είναι να μην πάψεις να ονειρεύεσαι. Και εδω ο συγγραφέας έχει χάσει πια το όνειρο.
Αδυνατεί να γράψει ακόμη και το αποχαιρετηστήριο γράμμα του.
Δεν έχει πια τίποτα να πει. Δεν έχει κατηγορώ για την κοινωνία. Αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη.
Τι συμβουλή να δώσει κάποιος που επιλέγει να αυτοκτονήσει σε έναν που συνεχίζει να ζει?
Αναρωτιέται με πικρία!
Εκεί θα επέμβει ο μπάρμαν. Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Που συναντιούνται η φιλοσοφία με τη ζωη?
Στο ίδιο σημείο που συναντιούνται η λογική με την τρέλα! Είναι και τα δυο η αρχή και το τέλος του ίδιου κύκλου! Θα μπορούσε να πει κανείς πως η απεριόριστη χρήση της λογικής είναι τρέλα και το αντίστροφο. Το ίδιο λεπτή είναι και η ισορροπία ανάμεσα σε θάνατο και ζωη.
Μια διαφορετική προσέγγιση της ζωης. Μπορεί να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει την άλλη μέρα το πρωί αλλά πρέπει οπωσδήποτε να ζεις για να το δεις!
Μια μάχη έχει ξεκινήσει στο μυαλό του συγγραφέα!
Τελικά ο μπάρμαν αλληγορικά σκοτώνει το alter ego λυτρώνοντας το συγγραφέα!
Ο συγγραφέας αποχωρεί και η παράσταση τελειώνει με την διαπίστωση του μπάρμαν...
"Δεν πετάνε έτσι πενήντα λευκά γαρύφαλλα"
Μια αναζήτηση της πραγματικής αξίας της ζωης αλλά και μια εξήγηση για όλα αυτά που μας τρομάζουν.
50 χρόνια χαμένα άραγε?
Όχι βέβαια. 50 χρόνια προσφοράς και γνώσης, αναζήτησης και δημιουργίας!
(Στέλιο μου να είσαι πάντα καλά!)
Σε αυτό συμμετείχε και ο αδελφός μου με μια παράσταση που είχε τίτλο πενήντα λευκά γαρύφαλλα!
Ο αδελφός μου λοιπόν Στέλιος Κάτσαρης είχε γράψει τα κείμενα της παράστασης και είχε και πρωταγωνιστικό ρόλο.
Όλα αυτά τα χρόνια τον στήριξα πολλές φορές. Πάντοτε του έλεγα να συνεχίσει και πως είχε ταλέντο. Εκείνος όποτε κάτι ετοίμαζε με φώναζε να το ακούσω πρώτος. Εγω επειδή φοβόμουν μήπως πάρουν τα μυαλά του αέρα πάντοτε ήμουν συγκρατημένος στην κριτική μου. Δεν σας κρύβω πως φοβόμουν και λίγο μήπως ήταν η αγάπη μου για τον αδελφό μου που με έκανε να βλέπω με συμπάθεια τις δουλειές του.
Τα τελευταία 2 χρόνια δυστυχώς λόγω δικών μου δυσκολιών δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τι ετοίμαζε. Την προηγούμενη εβδομάδα δεν θα μπορούσα βέβαια να λείψω απο το φεστιβάλ.
Έκπληξη μεγάλη με την ολοκλήρωση του έργου. Για πρώτη φορά στη ζωη μου ήμουν σίγουρος οτι αυτό που έβλεπα ηταν καταπληκτικό και δεν το έβλεπα ετσι επειδή το είχε στήσει ο αδελφός μου! Μέσα σε 2 χρόνια είχα πραγματικά χάσει πάρα πολλά πράγματα! Η ωριμότητα στο κείμενο και η σαφής κατεύθυνση ήταν τα πρώτα που παρατήρησα! Εκπληκτικοι διάλογοι αληθινό κέντημα και φοβερές ερμηνείες από όλη την θεατρική ομμάδα! Αποκορύφωμα η μουσική του έργου που σε αντίθεση με τα υπόλοιπα θεατρικά στην παράσταση η μουσική ήταν γραμμένη πάνω στο έργο!Αποφάσισα λοιπόν φεύγοντας πως απο το artflo θα του έγραφα την κριτική μου!
Λίγα λόγια για το έργο
Το σκηνικό επικεντρώνεται σε ένα κεντρικό τραπεζάκι ενός μπαρ. Γύρω του υπάρχουν ακόμη τραπέζια άδεια με απομεινάρια απο προηγούμενους πελάτες. Ο Γεράσιμος είναι καθισμένος στο τραπέζι με μια σχεδόν άδεια μποτίλια ουίσκι. Ο Γεράσιμος είναι ένας συγγραφέας που έχει να γράψει κάτι εδώ και 10 χρόνια. Στο διάστημα αυτό χωρίζει με την γυναίκα του, δεν έχει καμμία επικοινωνία με το παιδί του , οι πωλήσεις των βιβλίων του πάνε από το κακό στο χειρότερο και έχει εξελιχθεί σε αλκοολικό!
Η σκηνή ξεκινά με τον Γεράσιμο να ανάβει ένα τσιγάρο. Οι κινήσεις του δείχνουν σαν μεθυσμένου αλλά χωρίς να είναι αποσυντονισμένος απόλυτα! Λίγο αργότερα εμφανίζεται ένας νεαρός που ηλικιακά είναι στα μισά του χρόνια. Ο Γεράσιμος είναι πενήντα! Φοράει κατάλευκα ρούχα και κρατά μια ανθοδέσμη από πενήντα λευκά γαρύφαλλα, όσα και τα χρόνια του συγγραφέα. Είναι πολύ περιμποιημένος και κομψά ντυμένος σε αντίθεση με τον συγγραφέα που είναι αχτένιστος και ταλαιπωρημένος. Στέκεται στην πόρτα και περιεργάζεται τον χώρο μέχρι που το βλέμμα του συναντά το Γεράσιμο. Αρχίζει να πλησιάζει με αργά βήματα προς το τραπέζι. Η μουσική σταματά!
Στην πραγματικότητα είναι μια επίσκεψη του υποσυνείδητου την βραδιά των γενεθλίων του συγγραφέα. Ο λευκοντυμένος νεαρός δεν είναι παρά ο ίδιος ο συγγραφέας 25 χρόνια πριν. Νέος, πρωτοεμφανιζόμενος και πολλά υποσχόμενος συγγραφέας. Του φέρνει δώρο μια ανθοδέσμη από πενήντα λευκά γαρύφαλλα την οποία ο ήρωας πετάει αμέσως.
Στην κουβέντα παίρνει μέρος και ο μπάρμαν που λειτουργεί σαν το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης και αυτοσυγκράτησης!
Μια διαδικασία ταπείνωσης και εξευτελισμού του κεντρικού ήρωα μέσω εκπληκτικών αλλαγών στην ψυχοσύνθεση του. Μια απολογία μιας ολόκληρης ζωης και μιας φιλοσοφικής ανάλυσης για όλα αυτά που ζούμε και επιδιώκουμε.
Ο Συγγραφέας μετά από έντονες πιέσεις καταλήγει στην αυτοκτονία με ένα πιστόλι που κουβαλά πάντα μαζί του. Το alter ego του υπο μορφή ερινύων τον πιέζει να φτάσει στο τέλος.
Κάπου εκεί ο μπάρμαν δίνει τέλος αφού σκοτώνει το alter ego!
Η παράσταση τελειώνει με τον μπάρμαν να μαζεύει την ανθοδέσμη από κάτω ενώ ο συγγραφέας έχει φύγει λέγοντας : "Δεν πετάνε έτσι εύκολα 50 λευκά γαρύφαλλα!"
Η κριτική
Μια πικρή κωμωδία. Είναι η πρώτη σκέψη που μπορεί να κάνει κάποιος που θέλει να περιγράψει την παράσταση.
Πικρές χιουμοριστικές σκηνές διαδέχονται την κορύφωση της δραματικής εξιστόρησης του συγγραφέα!
Το alter ego προσφέρει στο συγγραφέα την ανθοδέσμη και εκείνος την πετά. Αγενής και απότομος όπως πάντα παρατηρεί το alter ego. Αναλοίωτες αξίες απαντά ο συγγραφέας.
Και ξεκινά ο απολογισμός. Χωρισμός με τη γυναίκα, εγκατάλειψη απο το παιδί, οι πωλήσεις των βιβλίων χάλια, η οικονομική κατάσταση το ίδιο και το σημαντικότερο έχω να βάλω μια λέξη στο χαρτί εδώ και δεκα χρόνια.
Μεταβατική περίοδος?
Ε όχι. Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν και εκατομμύρια άνθρωποι γεννιούνται. Καταρρέει ένα καθεστώς και δημιουργείτε ένα άλλο. Ένας ολόκληρος πλανήτης κάνει βήματα μπροστά και ένας συγγραφέας δεν μπορεί να γράψει μια λέξη στο χαρτί.
Πόσο αφύσικα εύθραστη είναι η ισορροπία της ζωης ενός ανθρώπου?
Η πίεση που ασκεί το alter ego στο συγγραφέα είναι όμοια με την πίεση που ασκούμε καθημερινά στον εαυτό μας! Είναι ακριβώς αυτό που λέγαμε για την εύθραστη ισορροπία!
Του προτείνει την αυτοκτονία σαν ένα μέσο φυγής από την καθημερινότητα.
Διαπιστώνει πικρά την αξία που θα πάρει το λογοτεχνικό έργο του με μια αυτοκτονία.
Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί για διάφορα πράγματα που έγιναν διάσημα μόνο και μόνο επειδή πίσω τους υπάρχει μια αυτοκτονία? Και το πιο τραγικό πόσα πράγματα πήγαν χαμένα γιατί απουσίαζε το περιτύλιγμα που θα τα έκανε διάσημα!
Πόσο κυνικά μπορεί να ακούγονται όλα αυτά? Πόσο παρανοϊκά?
Εγώ θα τα χαρακτήριζα ορθολογικά!
Και δεν είναι παράνοια ο ορθολογισμός? Αναρωτιέται ο συγγραφέας!
Η απόλυτα ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων είναι ένα δύσκολο και αιματηρό σπορ. Το πόσες αλήθειες μπορεί να αντέξει ενας άνθρωπος είναι κάτι που μέχρι σήμερα είναι αναπάντητο. Έρχεται αμέσως η απάντηση από το alter ego.
Το ουσιαστικό είναι να μην πάψεις να ονειρεύεσαι. Και εδω ο συγγραφέας έχει χάσει πια το όνειρο.
Αδυνατεί να γράψει ακόμη και το αποχαιρετηστήριο γράμμα του.
Δεν έχει πια τίποτα να πει. Δεν έχει κατηγορώ για την κοινωνία. Αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη.
Τι συμβουλή να δώσει κάποιος που επιλέγει να αυτοκτονήσει σε έναν που συνεχίζει να ζει?
Αναρωτιέται με πικρία!
Εκεί θα επέμβει ο μπάρμαν. Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Που συναντιούνται η φιλοσοφία με τη ζωη?
Στο ίδιο σημείο που συναντιούνται η λογική με την τρέλα! Είναι και τα δυο η αρχή και το τέλος του ίδιου κύκλου! Θα μπορούσε να πει κανείς πως η απεριόριστη χρήση της λογικής είναι τρέλα και το αντίστροφο. Το ίδιο λεπτή είναι και η ισορροπία ανάμεσα σε θάνατο και ζωη.
Μια διαφορετική προσέγγιση της ζωης. Μπορεί να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει την άλλη μέρα το πρωί αλλά πρέπει οπωσδήποτε να ζεις για να το δεις!
Μια μάχη έχει ξεκινήσει στο μυαλό του συγγραφέα!
Τελικά ο μπάρμαν αλληγορικά σκοτώνει το alter ego λυτρώνοντας το συγγραφέα!
Ο συγγραφέας αποχωρεί και η παράσταση τελειώνει με την διαπίστωση του μπάρμαν...
"Δεν πετάνε έτσι πενήντα λευκά γαρύφαλλα"
Μια αναζήτηση της πραγματικής αξίας της ζωης αλλά και μια εξήγηση για όλα αυτά που μας τρομάζουν.
50 χρόνια χαμένα άραγε?
Όχι βέβαια. 50 χρόνια προσφοράς και γνώσης, αναζήτησης και δημιουργίας!
(Στέλιο μου να είσαι πάντα καλά!)
Πέμπτη, Απρίλιος 20, 2006
ΠΑΣΧΑ 1998
Το Πάσχα του 1998 θυμήθηκα απόψε.
Ήμουν φαντάρος. Πριν παρουσιαστώ μου είχαν πει οτι ήταν εξαιρετική εμπειρία!
Και ήταν! Δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Το πιο άθλιο Πάσχα της ζωης μου.
Υπηρετούσα στο Χαϊδάρι. Όλη η μεγάλη εβδομάδα κύλησε με προετοιμασίες για το ψήσιμο των αρνιών. Είχαμε επισκέψεις. Ένας στρατιωτικός διευθυντής θα ερχόταν να μας πρήξει τα αρχίδια, συγνώμη να μας τονώσει το φρόνημα. Συχνά αναρωτιέμαι αν γνωρίζουν πόσο σπαστικό και κουραστικό για ένα φαντάρο είναι το να έρχετε ένας στρατόκαυλος επίσκεψη σε στρατόπεδο. Νομίζω πως μάλλον επίτηδες το κάνουν για να μας σπάσουν τα νεύρα!
Τέλος πάντων. Για πρώτη φορά στη ζωη μου πήγα επιτάφιο σε τριάδες! Βέβαια δεν μου έκανε εντύπωση! Στο στρατό ακόμα και για κατούρημα σε τριάδες πηγαίναμε!
Το Μεγάλο Σάββατο κάναμε Ανάσταση στι 22.30. Είχε λέει ο παπάς να πάει και αλλού και δεν προλαβαίνε! Μάλιστα είμασταν και από τους τυχερούς γιατί αλλού θα έφτανε στις 1.30
Πρώτη φορά στη ζωη μου έκανα δυο φορές Ανάσταση! Πρέπει να ήμουν πολύ Χριστιανός εκείνη τη χρονιά! Αφού φάγαμε μια άθλια μαγειρίτσα πήγαμε για ύπνο! Την επόμενη μέρα μας περίμενε ξεπάτωμα!
Από το πρωι γυρνάγανε τα φουκαριάρικα τα αρνιά! Και αφού ψήθηκαν αυτά και είχαμε ψηθεί και εμείς 10 λεπτά πριν έρθει ο επισκέπτης ο διοικητής μας έστειλε να βάλουμε τις στολές! Για να κάνουμε εντύπωση μάλλον. Πώς οι πουτάνες βάζουν το καλό νυχτικό για να της διαλέξει ο πελάτης? Έτσι ένα πράγμα!
Τέλος πάντων αφού ήρθε ο στρατηγός και τσουγγρίσαμε τα αυγά, όπως καταλαβαίνεται πρώτη φορά τσούγγρισα με στρατηγό και τελευταία ελπίζω, ο άνθρωπος έφηγε μαζί με την υπόλοιπη διοίκηση μείναμε οι φαντάροι που είχαμε υπηρεσία και ο αξιωματικός αυτής! Λοχαγός (εκείνη την εποχή) Παπαϊωάνου.
Χαλαρώσαμε λίγο παραπάνω, ήπιαμε και κανένα ποτηράκι και ήρθαμε στο κέφι. Καπού εκεί ο λοχαγός σφύριξε την λήξη! Τέρμα κύριοι γκάριξε στο εστιατόριο. Το τραπέζι έγινε για το στρατηγό όχι για τα μούτρα σας!
Λίγα λεπτά αργότερα είχε διατάξει επιθεώρηση φρουράς! Έχοντας πιει κανα δυο ποτηράκια παραπάνω ήταν αρκετά δύσκολο για όλους να κρατηθεί μια κάποια τάξη. Φρόντισε όμως ο λοχαγός δεν έχω παράπονο! Έριξε όλο το στράτευμα για κάμψεις! Με το αρνάκι να στριφογυρίζει ακόμη στο στομάχι μου και το κρασάκι να έχει φέρει ηδη πονοκέφαλο η συγκεκριμένη διαταγή ήταν πράγματι οτι χρειαζόμασταν!
Λοχαγέ! Όπου και να είσαι να είσαι καλά! Δεν θα σε ξαχάσω ποτέ!
Καλό Πάσχα σε όλους!
Ήμουν φαντάρος. Πριν παρουσιαστώ μου είχαν πει οτι ήταν εξαιρετική εμπειρία!
Και ήταν! Δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Το πιο άθλιο Πάσχα της ζωης μου.
Υπηρετούσα στο Χαϊδάρι. Όλη η μεγάλη εβδομάδα κύλησε με προετοιμασίες για το ψήσιμο των αρνιών. Είχαμε επισκέψεις. Ένας στρατιωτικός διευθυντής θα ερχόταν να μας πρήξει τα αρχίδια, συγνώμη να μας τονώσει το φρόνημα. Συχνά αναρωτιέμαι αν γνωρίζουν πόσο σπαστικό και κουραστικό για ένα φαντάρο είναι το να έρχετε ένας στρατόκαυλος επίσκεψη σε στρατόπεδο. Νομίζω πως μάλλον επίτηδες το κάνουν για να μας σπάσουν τα νεύρα!
Τέλος πάντων. Για πρώτη φορά στη ζωη μου πήγα επιτάφιο σε τριάδες! Βέβαια δεν μου έκανε εντύπωση! Στο στρατό ακόμα και για κατούρημα σε τριάδες πηγαίναμε!
Το Μεγάλο Σάββατο κάναμε Ανάσταση στι 22.30. Είχε λέει ο παπάς να πάει και αλλού και δεν προλαβαίνε! Μάλιστα είμασταν και από τους τυχερούς γιατί αλλού θα έφτανε στις 1.30
Πρώτη φορά στη ζωη μου έκανα δυο φορές Ανάσταση! Πρέπει να ήμουν πολύ Χριστιανός εκείνη τη χρονιά! Αφού φάγαμε μια άθλια μαγειρίτσα πήγαμε για ύπνο! Την επόμενη μέρα μας περίμενε ξεπάτωμα!
Από το πρωι γυρνάγανε τα φουκαριάρικα τα αρνιά! Και αφού ψήθηκαν αυτά και είχαμε ψηθεί και εμείς 10 λεπτά πριν έρθει ο επισκέπτης ο διοικητής μας έστειλε να βάλουμε τις στολές! Για να κάνουμε εντύπωση μάλλον. Πώς οι πουτάνες βάζουν το καλό νυχτικό για να της διαλέξει ο πελάτης? Έτσι ένα πράγμα!
Τέλος πάντων αφού ήρθε ο στρατηγός και τσουγγρίσαμε τα αυγά, όπως καταλαβαίνεται πρώτη φορά τσούγγρισα με στρατηγό και τελευταία ελπίζω, ο άνθρωπος έφηγε μαζί με την υπόλοιπη διοίκηση μείναμε οι φαντάροι που είχαμε υπηρεσία και ο αξιωματικός αυτής! Λοχαγός (εκείνη την εποχή) Παπαϊωάνου.
Χαλαρώσαμε λίγο παραπάνω, ήπιαμε και κανένα ποτηράκι και ήρθαμε στο κέφι. Καπού εκεί ο λοχαγός σφύριξε την λήξη! Τέρμα κύριοι γκάριξε στο εστιατόριο. Το τραπέζι έγινε για το στρατηγό όχι για τα μούτρα σας!
Λίγα λεπτά αργότερα είχε διατάξει επιθεώρηση φρουράς! Έχοντας πιει κανα δυο ποτηράκια παραπάνω ήταν αρκετά δύσκολο για όλους να κρατηθεί μια κάποια τάξη. Φρόντισε όμως ο λοχαγός δεν έχω παράπονο! Έριξε όλο το στράτευμα για κάμψεις! Με το αρνάκι να στριφογυρίζει ακόμη στο στομάχι μου και το κρασάκι να έχει φέρει ηδη πονοκέφαλο η συγκεκριμένη διαταγή ήταν πράγματι οτι χρειαζόμασταν!
Λοχαγέ! Όπου και να είσαι να είσαι καλά! Δεν θα σε ξαχάσω ποτέ!
Καλό Πάσχα σε όλους!
Τρίτη, Απρίλιος 18, 2006
Χάζευα φωτογραφίες από το αρχείο μου.
Από τη δουλειά μου. Είμαι 28 χρονών και όμως είμαι 14 χρόνια στην ίδια δουλειά! Είμαι περισσότερα απλά αναφέρω αυτά που ασχολούμαι αποκλειστικά με αυτό!
Σπουδές στην Ολλανδία, σεμινάρια στην Ελλάδα και μια ενδιάμεση διακοπή λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων. Δεν σταμάτησα βεβαια ούτε τότε. Όποτε μπορούσα έκλεβα λίγο χρόνο και κλεινόμουν στο εργαστήρι μου για να δημιουργήσω. Εκει που είναι ο φυσικός μου χώρος! Σε όλα αυτά τα χρόνια πόσα καινούρια πράγματα!
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία αυτής της δουλειάς είναι πως ποτέ δεν σταματά!
Κάτι που σήμερα είναι στη μόδα αύριο δεν θα έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Μόνο για να θυμάσαι! Κάτι καινούριο θα είναι στη μόδα και ξανά σεμινάριο και ξανά μάθηση!
Όμορφη δουλειά! Έχω πολλά να θυμηθώ! Πόσες αγωνίες! Πόσες δυσκολίες! Μεγάλωσα κυριολεκτικά μέσα στα ανθοπωλεία! Για όσους ξέρουν από Πειραιά τα πρώτα μου βήματα τα έκανα στην Αγ. Κωνσταντίνου! Εκεί υπάρχουν τα πιο παλιά ανθοπωλεία της Ελλάδας! Είναι στο ίδιο σημείο εδω και πενήντα χρόνια!
Αργότερα όταν οι γονείς μου έκαναν την δική τους επιχείρηση βρέθηκα από κοντά στο χτίσιμο ενός καινούριου ανθοπωλείου! Και το έζησα από κοντά. Πόνεσα και κουράστηκα κι εγώ για να φτάσει μέχρι εδώ. Και καμαρώνω! Σαν παιδί μου το νιώθω!Είχα πάντα την ευκαιρία να δοκιμάζω εδώ.
Ότι καινούριο μου περνούσε απο το μυαλό οι γονείς στήριζαν. Κάτι που δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει ο πατέρας μου σαν υπάλληλος. Κι ας ήταν καλός. Οι νόμοι εκεί ήταν διαφορετικοί! Οι μάστορες δεν έδειχναν συνηθίζει μέχρι σήμερα να μου λέει ο πατέρας μου. Ξύλο τρώγαμε!
Οι συνθήκες σήμερα είναι τελείως διαφορετικές αλήθεια είναι αυτό. Άλλαξαν τα πράγματα.
Χάθηκαν πολλά παρατράγουδα εκείνης της εποχής μόνο που μαζί τους χάθηκαν και μαγικές στιγμές που μοιάζουν σαν παραμύθι!
Αυτό το παραμύθι αποφάσισα να το γράψω σε βιβλίο! Όλα όσα έμαθα, άκουσα και είδα για ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια!
(η πρωτη φοτογραφία είναι από ένα γάμο που έχω στολίσει. Η δεύτερη φωτογραφία είμαι στο εργαστήρι μου διαλέγοντας λουλούδια, ενώ η τρίτη φωτογραφία είναι το ποδήλατο που χρησιμοποίησα πρώτος σε βάφτιση)
Τρίτη, Απρίλιος 11, 2006
ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΕΙΣ
Έχουμε όλο και λιγότερο χρόνο ο ένας για τον άλλο. Αν θέλουμε να γιορτάσουμε κάποιο γεγονός, τοτε αυτό το κάνουμε κατά προτίμηση καλώντας πολύ κόσμο και όσο πιο εκδηλωτικά γίνεται. Γι' αυτό διαλέγουμε τα δώρα με αγάπη και θέλουμε να ακτινοβολούν κάτι ρποσωπικό. Φανταστείτε μια συσκευασία με χαρτί ντιζάιν, κορδέλα και το αγαπημένο λουλούδι του παραλήπτη. Μπορείτε να συνδυάσετε αρώματα, cd και λουλούδια σε πανέμορφες συσκευασίες. Ρίξτε μια ματιά και στις διακοσμήσεις του σώματος. Γιατί να φορέσετε κορσάζ μόνο σε γάμους? Αγοράστε λουλούδια ως εφήμερο κόσμημα. Η διακόσμηση των δώρων, του εσωτερικού σας χώρου, των ρούχων σας και εσάς των ίδιων. Για παράδειγμα καρφίτσες, δαχτυλίδια και πίρσινγκ είναι φοβερά δημοφιλή.
Δευτέρα, Απρίλιος 10, 2006
ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ & ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Άποψη του κ. Μουστάκη γνωστού θεολόγου που συμμετέχει σε τηλεοπτικές εκπομπές:
Ο Νταν Μπράουν ήταν ένας συγγραφίσκος που επειδή δεν πούλαγε ούτε ένα βιβλίο έκανε ένα βιβλίο με θέμα τπο Χριστό και έπιασε!
ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΣΕΜΝΟΤΥΦΙΑ
Η Κινεζική κυβέρνηση απαγόρευσε τα τραγούδια με σεξουαλικούς υπαινιγμούς στη συναυλία των Rolling Stones που έγινε το Σάββατο στην Κίνα.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΚΛΗΣ
περί τέχνης:
Ο Καραμανλής δεν αγαπά τον πολιτισμό... Τα άφησε όλα στον Πέτρο Τατούλη και έπειτα έβαλε στη θέση του έναν άνθρωπο άσχετο με τον πολιτισμό.
(συνεντευξή στα ΝΕΑ)
ΔΙΑΒΑΣΑ
Το σπίτι και το κελλί (ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ)
Έχω διαβάσει και ομορφότερα πράγματα απο το Χωμενίδη. Το περίμενα πιο καλό.
ΑΓΧΟΣ και η αντιμετωπισή του (DAVID FONTANA)
Εξαιρετικό βιβλίο θα βοηθήσει όσους έχουν άγχος να το αντιμετωπίσουν.
Άποψη του κ. Μουστάκη γνωστού θεολόγου που συμμετέχει σε τηλεοπτικές εκπομπές:
Ο Νταν Μπράουν ήταν ένας συγγραφίσκος που επειδή δεν πούλαγε ούτε ένα βιβλίο έκανε ένα βιβλίο με θέμα τπο Χριστό και έπιασε!
ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΣΕΜΝΟΤΥΦΙΑ
Η Κινεζική κυβέρνηση απαγόρευσε τα τραγούδια με σεξουαλικούς υπαινιγμούς στη συναυλία των Rolling Stones που έγινε το Σάββατο στην Κίνα.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΚΛΗΣ
περί τέχνης:
Ο Καραμανλής δεν αγαπά τον πολιτισμό... Τα άφησε όλα στον Πέτρο Τατούλη και έπειτα έβαλε στη θέση του έναν άνθρωπο άσχετο με τον πολιτισμό.
(συνεντευξή στα ΝΕΑ)
ΔΙΑΒΑΣΑ
Το σπίτι και το κελλί (ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ)
Έχω διαβάσει και ομορφότερα πράγματα απο το Χωμενίδη. Το περίμενα πιο καλό.
ΑΓΧΟΣ και η αντιμετωπισή του (DAVID FONTANA)
Εξαιρετικό βιβλίο θα βοηθήσει όσους έχουν άγχος να το αντιμετωπίσουν.
Δευτέρα, Απρίλιος 03, 2006
Ανόητη που είσαι πολλές φορές.
Με ρωτάς αν σ'αγαπώ και αν νοιάζομαι για σένα. Μα τι άλλο να κάνω για να στο αποδείξω?
Στα ονειρά μου ταξιδεύουμε μακριά σε μέρη που κανείς δεν είδε και μόνο η φαντασία μου τα φτιάχνει. Εσυ φοράς ένα μωβ φόρεμα ιδιο με τις τουλίπες που σου αρέσουν τόσο πολύ και μοιάζεις ένα με το το φεγγάρι που τρεμοπαίζει πίσω σου. Απιαστο όνειρο. Οπτασία.
Είσαι ξυπόλητη γιατί δεν υπάρχουν παπούτσια να ντύσουν τα πόδια σου. Η αμμουδια που τα έχει λερώσει μοιάζει με κοσμήματα που κάποιος τα έχει ρίξει πάνω τους.
Μου χαμογελάς. Τρέχεις γελώντας δυνατά και καθώς απομακρύνεσαι με κοιτάς με αυτό το λάγνο σου το βλέμμα που υπόσχετε πολλά. Σε κυνηγώ.
Το αεράκι σου ανεμίζει τα μαλλια. Γλιστράς και γίνεσαι ένα με τη χρυσή αμμουδιά. Πόσο όμορφο είναι το μωβ με το χρυσό. Αγκαλιαζόμαστε με πάθος, κυλιόμαστε στην άμμο. Χάνεσαι.
Ξυπνώ και πάντα αναρωτιέμαι... Θα με θυμάσαι οταν θα έχω πεθάνει?
