art-flo by Stavros Katsaris

Ένα θέμα σε 2 post.
Συνεχίζεται...

Σήμερα το υποσχέθηκα! Νυφικές ανθοδέσμες.
Ένα φοβερό κομμάτι της δουλειάς μου.
Άλλο ένα παιχνίδι για να ανακαλύψεις τι θα αποφασίσει η ύποψήφια νύφη για το γάμο της.
Είναι πραγματικά υπέροχο να σχεδιάζεις μια νυφική ανθοδέσμη.
Γιατί πρώτα τη σχεδιάζεις.
Δεν παίρνεις 10 λουλούδια και τα δένεις και αυτή είναι μια νυφική ανθοδέσμη.
Η νυφική είναι ιεροτελεστία.




Όλα ξεκινούν από ένα φάκελο που έχω στο καταστημά μου. Εκεί έχω χωρίσει τον κατάλογο σε τέσσερα χρώματα: λευκό, κίτρινο, κόκκινο και ροζ.
Τα νυφικά μπουκέτα επηρεάζονται από τη μοόδα και τις νέες τάσεις, όπως ακριβώς και τα νυφικά φορέματα.
Η επιρροή αυτή δεν αφορά μόνο τα λουλούδια αλλα και την τεχνική παρασκευής.
Η υποψήφια νύφη ταξιδεύει από το χρώμα του φωτός, της αγνότητος και της χάρης που είναι το λευκό στο χρώμα του χρυσού, του ήλιου και της ενέργειας που είναι το κίτρινο.
Από το χρώμα της φωτιάς, του πλούτου και της ευχαρίστησης που είναι το πορτοκαλί στο χρώμα του πάθους, του έρωτα και της δύναμης που είναι το κόκκινο. Και να μην ξεχάσω βέβαια το χρώμα της τρυφερότητας, της νεότητας και του ρομαντισμού που είναι το ροζ.
Όταν καταλήξουμε στο χρώμα περνάμε στις τεχνικές λεπτομέρειες.
Τι θα είναι αυτό που θα κρατήσει?
Οπωσδήποτε κάτι που να της χαρίζει αυτοπεποίθηση και άνεση.
Να μην τη κουράζει και να δείχνει σαν να είναι η φυσική της συνέχεια.
Στρογγυλά μπουκέτα, κρεμαστές νυφικές, υπερβολικές ή μίνιμαλ συνδέουν το παζλ.
Και όταν την συνθέτω το μυλό μου ταξιδεύει στην ωύφη που θα την κρατήσει.
Τι θα φορά, πως μπορώ να της κρύψω μια μικρή σωματική αδυναμία που έχει.
Μα η καλύτερη στιγμή είναι το ευχαριστώ.
Αυτή δεν την αλλάζω με τα χρήματα όλου του κόσμου.
Όταν η νύφη μέσα στη τρελή ευτυχία της σε θυμηθεί.
Και σου πει ευχαριστώ.
Είναι το πιο όμορφο συναίσθημα που έχω βιώσει επαγγελματικά.
Είανι υπέροχο να πραγματοποιείς ένα όνειρο.
Και η δική μου η δουλειά αυτό κάνει.
Ένα πό τα όνειρα μου είναι κάποτε όλες αυτές τις νυφικές που έχω φτιάξει αλλά και όλες αυτές που φαντάζομαι να τις εκδόσω σε ένα όμορφο βιβλίο. Είναι κάτι που λείπει από τη χώρα μας σε αντίθεση με το εξωτερικό που υπάρχουν πάρα πολλοί τίτλοι.

Στο ανθοπωλείο συχνά πίνω καφέ μα τους πελάτες μου. Είναι μια συνήθεια που έγινε ανάγκη. Πολλοί έρχονται έχοντας ξεκλέψει λίγο από το χρόνο τους προκειμένου να συζητήσουν μαζί μου τι θέλουν να στείλουν.
Βέβαια δεν έχουν όρεξη όλοι οι πελάτες για καφέ και κουβέντα. Τι γίνεται λοιπόν με αυτούς τους ανθρώπους.
Πως θα μποέσω εγώ να τους εξυπηρετήσω σωστά και γρήγορα?
Ο ανθοδέτης Geert Maas έκανε την ακόλουθη πρόταση την οποία υιοθέτησα και είχε εκπληκτικά αποτελέσματα.
Αγόρασα τρία ρολά ταπετσαρίας σε τρία διαφορετικά στιλ, ένα σε μοντέρνο,ένα σε ρομαντικό και ένα σε κλασσικό στιλ.
Απο αυτά έφτιαξα καρτούλες στο μέγεθος της επαγγελματικής μου κάρτας και έπειτα από κάθε αγορά τους ζητώ να επιλέξουν ποιά κάρτα τους αρέσει περισσότερο.
Χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν συμμετέχουν σε μια δημοσκόπηση που δείχνει πάρα πολλά στοιχεία για τις επιλογές των πελατών μου.
Καταλαβαίνω έτσι ποιές είναι οι ανάγκες και σε ποιά προϊόντα πρέπει να δείξω μεγαλύτερη εκτίμηση!
Είπαμε το βασικότερο στη ζωη είναι να διασκεδάζεις μέσα από την ίδια σου την δουλειά!
Κερνάω καφέ......

Μπερδεμένος είμαι απόψε!
Σκεφτόμουν καιρό να γράψω κάτι για τον Δήμου. Ήθελα να το προετοιμάσω. Να βρω όμορφες λέξεις και παραδείγματα που να τεκμηριώνουν τα γραπτά μου.
Τελικά αποφάσισα πως προσπαθώντας να γράψω ένα κείμενο τέλεια δομημένο από κάθε άποψη δεν πρόκειτε να γράψω ποτέ τίποτε.
Και να εδώ μερικές σκόρπιες σκέψεις για έναν άνθρωπο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωη μου χωρις ο ίδιος να το ξέρει.
Έχω ξαναγράψει πως από μικρός αγαπούσα τα βιβλία αν και στο σπίτι δεν ήταν ιδιαίτερα φίλοι. Η οικογενειά μου είναι μια κλασσική αστική οικογένεια που της αρέσει να περνά το χρόνο της μπροστά από την τηλεόραση.
Εγώ από μικρός ένιωθα μια απέχθεια για την τηλεόραση που όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Ποδόσφαιρο, καλές ταινίες και επιλεγμένες συζητήσεις είναι πια τα μόνα που με ενδιαφέρουν.
Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα βιβλίο του Δήμου. Σπάω το κεφάλι μου για το πως βρέθηκε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο αλλά δεν μπορώ με τίποτε.
Τρελάθηκα. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό που διάβαζα. Άρχισα να ψάχνω οτι τον αφορούσε.
Άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά από οτι σκεφτόμουν μέχρι εκείνη την μέρα.
Δεν σταμάτησα να διαβάζω κάθε του δημοσίευση.
Με το πέρασμα του χρόνου γινόμουν αντιδραστικός. Τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να με πείσει για οτιδήποτε αν δεν μου το τεκμηρίωνε πρώτα.
Μια μέρα μια οικογενεική φίλη αρκετά μορφωμένη με ρώτησε ειρωνικά:
-Μα καλά αγόρι μου Δήμου διαβάζεις και έχεις τέτοιες απόψεις?
Τα 'χασα. Η γυναίκα αυτή φυσικά δεν είχε ιδέα οτι διάβαζα Δήμου. Απλώς το είχε υποθέσει.
Αργότερα ένιωσα αυτό που ο Δήμου περιγράφει απόρριψη και πόλεμο.
Όπου και αν έλεγα οτι μου αρέσει ο Δήμου, πως συμφωνώ σε πολλά σημεία μαζί του εισέπρατα χλευασμό και ειρωνεία.
Αργότερα ένιωθα πως είχα γίνει ένας μικρός Δήμου. Αμφισβητούσα ανοιχτά οτι με ενοχλούσε και έλεγα αυτό που κατά την αποψή μου ήταν σωστό. Διαπίστωνα οτι κάπου αλλού και για το ίδιο θέμα ο Δήμου είχε εκφράσει περίπου τις ίδιες απόψεις.
Η ίδια ιστορία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Παραδείγματα 2
Μια καθηγήτρια πανεπιστημίου γνωστή του Δήμου είχε έρθει πρόσφατα σπίτι μας. Και η συζυγός μου είναι βιβλιοφάγος και έτσι το παιδικό μου όνειρο να αποκτήσω μια βιβλιοθήκη που κάθε μέρα θα μεγαλώνει έγινε πραγματικότητα. Σε ένα ράφι λοιπόν υπάρχουν βιβλία του Δήμου. Τίποτε άλλο. Υπάρχει και η σχετική ταμπελίτσα "ΔΗΜΟΥ". Βλέποντας λοιπόν η κυρία καθηγήτρια την επίμαχη ταμπέλα με ρωτά, καλά σου αρέσει ο Δήμου?
Ναι της απαντώ γιατί? Έλα μωρέ με τον διαφημιστή τώρα μας έχει κουράσει. Είναι μάλλον περιττό να γράψω πως απο τότε αραίωσαν οι σχέσεις μου με την κυρία.
Μια άλλη μέρα σε ενα βιβλιοπωλείο που τακτικά επισκέπτομαι ανακαλύπω ένα βιβλίο του Δήμου που δεν το είχα. Χαρούμενος λοιπόν το επιλέγω και κατευθύνομαι στο ταμείο. Ο υπάλληλος του βιβλιοπωλείου με ρωτα και πάλι.
Σας αρέσει ο Δήμου?
Ναι του απαντώ. Γιατί?
Δεν τον έχω διαβάσει ποτέ! Ξέρω μόνο πως ξέρει από αυτοκίνητα και μηχανές.
Και που είναι το κακό τον ρωτάω.
Πουθενά. Αλλα συγγραφέας και να ασχολείται με μηχανές γίνεται δεν γίνεται?
Δεν μπόρεσα να εξηγήσω ποτέ αυτή τη λογική.
Βιομήχανος αρα δεν γράφει καλά ποίηματα!
Αν είναι δυνατόν.
Και εδώ το blog. Από τότε που ήρθε πόλεμος. Το φαινόμενο Δήμου και τι γυρεύει εδώ ο Δήμου και άλλα τέτοια δηλητηριώδη σχόλια.
Και δεν τολμάς να γράψεις μια γραμμή με πέντε καλές κουβέντες για έναν άνθρωπο και αμέσως αρχίσουν οι γνωστοί τα πικρόχολα σχόλια: Επίκηδειο του έγραψες? Με ρώτησε κάποιος κακόβουλος. Γλύφετε τον Δήμου και κατουριέστε πάνω σας μόνο που σας απαντά είχε γράψει κάποιος όταν πρωτοξεκίνησε το blog του ο Δήμου.
Γνωρίζει άραγε ο κάθε ένας που αμολάει την εξυπνάδα του αν ο Δήμου έχει ανάγκη και μια καλή κουβέντα?
Είναι στιγμές που νιώθω μόνος και γραφικός μου είχε γράψει σε ένα mail. Λέω δεν μπορεί όλοι οι άλλοι να λένε έτσι και εγώ να λέω αλλιώς. Κάπου θα έχω άδικο.
Δεν έχεις δάσκαλε δεν έχεις.

Απόψε αποφάσισα να γράψω μερικές σκέψεις μου για σένα. Και να σ'ευχαριστήσω.
Να είσαι πάντα καλά δάσκαλε.

Σ.Η.Κ.
21/05/2006

Η Sei Shanagon έγραψε το βιβλίο του μαξιλαριού μεταξύ 986 και 1000μ.χ. Ηταν κυρία των τιμών στην αυτοκρατορική αυλή της Ιαπωνίας και μαζί με τη σχεδόν σύγχρονη της Murasaki Shikibu η μεγαλύτερη ποιήτρια αυτής της χώρας.

Στο ημερολογιό της η συγγραφέας εκτός από τα ευαίσθητα σοφά και διεισδυτικά της βιώματα παραθέτει και πολλούς καταλόγους. Σύντομα κεφάλαια του βιβλίου είναι καταλόγοι. Το παιχνίδι αυτό συνέχισε ο Ν. Δήμου με το βιβλίο ΛΙΣΤΕΣ "το παιχνίδι με τους καταλόγους".
Το συνέχισα και εγώ. Δεν φιλοδοξώ να αντιγράψω το συγγραφέα απλά με γοητεύει η ιδέα του παιχνιδιού. Λίστες από πράγματα που μας ενοχλούν. Λίστες από γεγονότα και βιωματά μας. Μια φορά το χρόνο όταν πλησιάζουν τα γενεθλιά μου φτιάχνω τις λίστες χωρίς να δω τι είχα γράψει την προηγούμενη χρονιά. Ανακαλύπτω έτσι τι άλλαξε στη ζωη μου τη χρονιά που πέρασε και τι έμεινε ίδιο.
Προσπαθήστε είναι εκπληκτικό.
Σήμερα απλώς δημοσιεύω 2 από τις λίστες.

28 πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα

1. Ο στρατός ( αυτός βρίσκεται πάντα στη συγκεκριμένη λίστα)
2. Η εφορία
3. Οι τηλεμαϊντανοί
4. Αυτοί που αγοράζουν εφημερίδα μόνο για το DVD
5. Οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους
6. Ο Καρατζαφέρης
7. Αυτοί που έχουν μετατρέψει τα αυτοκινητά τους σε club και παίζουν σκυλάδικα στη διαπασών
8. Αυτοί που ισχυρίζονται πως οι Έλληνες είναι ανώτερη φυλή.
9. Η δημοτική αστυνομία
10. Το ύφος των υπαλλήλων στις δημόσιες υπηρεσίες.
11. Ο πελάτης που ενω έχεις διάθεση νατου δώσεις οτι καλύτερο έχεις στο μαγαζί σου αυτός σε κοιτάζει με καχυποψία και σου ζητά οτι πιο μπαγιάτικο υπάρχει μέσα τσο ψυγείο του ανθοπωλείου.
12. Αυτός που με κοιτάει μειονεκτικά λόγω του επαγγέλματός μου.
13. Οι συνδικαλιστές
14. Η Ελληνική πολιτική όπως την καταντήσανε.
15. Αυτοί που για να σε πείσουν οτι δεν είναι ρατσιστές σου αναφέρουν σε πόσους Αλβανούς έχουν πιει το αίμα ( συγνώμη έχουν δώσει μεροκάματο)
16. Οι τζογαδόροι
17. Η κλασσική ατάκα του ξερόλα Έλληνα ξέρω εγώ από μέσα! ( από που μέσα?)
18. Οι τράπεζες
19. Οι αγενείς οδηγοί ταξί.
20. Οι αγενείς γενικότερα.
21. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ( οποιοσδήποτε είναι από οποιοδήποτε κόμμα)
22. Οι ζωόφιλοι που αφήνουν τα σκυλιά τους να γεμίζουν τους δρόμους με ακαθαρσίες και δεν έχουν μια σακουλίτσα να τα μαζέψουν
23. Οι τοκογλύφοι.
24. Η Εθνική οδός Αθηνών Πατρών. Πήγα 28 χρονών και ακόμα τη φτιάχνουν.
25. Ο Βορίδης.
26. Ο Παπαθεμελής.
27. Αυτοί που δηλώνουν πως αντιπαθούν τα ριάλιτι και γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια τι συνέβη. ( αφού σε χαλάει γιατί το βλέπεις?)
28. Αυτούς που παίρνουν αναπηρική σύνταξη ενώ είναι απολύτως καλά.

4 πράγματα που θέλω να πουν για μένα όταν πεθάνω

1. Του άρεσε το μοντέρνο.
2. Του άρεσάν τα αυτοκίνητα, τα βιβλία και οι φωτογραφίες
3. Γλέντησε και γάμησε όσο μπόρεσε.
4. Λάτρευε την τεχνολογία.

Εδώ και αρκετά χρόνια συνηθίζω στι 7.30 το πρωί να απολαμβάνω το καφέ μου στο γραφείο της δουλειάς μου ετοιμάζοντας το πλάνο της ημέρας.
Ετσι και προχτές. Απολαμβάνοντας το πρώτο καφεδάκι της ημέρας άκουσα το τηλέφωνο να χτυπά.
Ήταν ο αγαπημένος μου φίλος Γ που με έπαιρνε να μου αναγγείλει το χαμό της μητέρας του.
Πάλεψε η καημένη με τον καρκίνο αλλά δυστυχώς νικήθηκε και αυτή όπως τόσος κόσμος.
Αφού τον συλλυπήθηκα,άλλωστε ήταν πια αναμενόμενο με ενημέρωσε πως θα ήθελα να μου παραγγείλει και κάποια στεφάνια της οικογένειας του.
Όταν κλείσαμε άρχισε πάλι ο εσωτερικός διάλογος!
Τι περίεργο συναίσθημα κάθε φορά που κάποιος φίλος με ενημερώνει για ένα άσχημο γεγονός και εγώ εκτός από τον πόνο μου για αυτό θα πρέπει να δουλέψω κιόλας.
Το ίδιο γίνεται και με τους πελάτες. Οι περισσότεροι άλλωστε είναι φίλοι.
Και κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα.
Δεν μπορείς να αρνηθείς? Με ρώτησε κάποτε ένας φίλος που με συζητούσαμε το ίδιο θέμα.
Όχι βέβαια. Δεν μπορείς να αρνηθείς. Με τους περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους αναπτύσω σχέσεις ζωης. Σε μένα παραγγέλνουν τον γάμο των παιδιών τους, απο μένα παίρνουν λουλούδια για την αγαπημένη τους σύζυγο που είναι μαζί 30 χρόνια.
Σε μένα εκμυστυρεύεται ο κάθε πελάτης τον πόνο του, τη χαρά του πως είναι δυνατόν να του αρνηθώ τα λουλούδια που θα τον συντροφέψουν στην τελευταία του κατοικία?
Η δουλειά μου έρχεται σε επαφή με όλο τον κύκλο των κοινωνικών υποχρεώσεων ενός ανθρώπου.
Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά της. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα ξημερώσει στη δουλειά. Δεν ρουτινιάζεις. Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή και σου προσφέρει καινούριες εμπειρίες.
Κάθε μέρα ο κάθε ένας έχει τη δική του ιστορία. Με βλέπουν σαν ψυχαναλυτή σαν σύμβουλο.
Κάνουν ουσιαστικά ψυχανάλυση. Και όταν φεύγουν φιλοσοφώ. Η κάθε ιστορία έχει να σου προσφέρει καινούριες εμπειρίες.
Αυτή είναι άλλωστε και η ομορφιά της δουλειάς μου.
Εμπειρίες. Ποτέ καμμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη.
Και για έναν άνθρωπο σαν και μένα που βαριέμαι εύκολα αυτό είναι λύτρωση.

Τις τελευταίες μέρες γίνεται μεγάλη κουβέντα σχετικά με το τι επιδιώκει ο καθένας μέσω των blog.
Για ποιό λόγο το δημιουργεί τι θέλει να πει και αν τελικά αξίζει τον κόπο. Άλλοι λένε πως είναι μόδα και θα περάσει, άλλοι πως ανοίγει μια μεγάλη αγορά.
Δεκτές είναι όλες οι απόψεις.





Παρακολουθώντας αρκετά από τα blog που υπάρχουν διαπιστώνω μεγάλες διαφορές που δείχνουν ακριβώς οτι είτε είναι μόδα είτε όχι είναι ένα πεδίο έκθεσης ιδεών.
Άλλος θέλει πίσω από ένα ψευδώνυμο να δημιουργήσει ένα φανταστικό χαρακτήρα και να κάνει οτι δεν μπορεί στη κανονική του ζωη. Άλλοι πάλι προτιμούν να παρουσιατούν απευθείας στο κοινό και να δείξουν τη δουλειά τους. Υπάρχουν επίσης και τα blog των διάσημων που προσφέρουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επικοινωνήσουν απευθείας με τον κόσμο.




Εγω έφτιαξα αυτό το blog γιατί ένιωσα την ανάγκη να παρουσιάσω την δουλειά μου και τα χομπι μου στο κόσμο.
Γιατί το artflo είναι στόχος ζωης. Το έχω ξαναγράψει οτι θέλω κάποια στιγμή να δημιουργήσω ένα χώρο που θα υπάρχουν δουλειές μου σε φωτογραφίες αλλά και κατασκευές από πειραματική ανθοδετική αλλά και να μπορεί να φιλοξενεί εκθέσεις και άλλων ανθρώπων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να νοικιάσουν ένα χώρο.
Στην Ολλανδία που σπούδασα με έμαθαν πως η ανθοδετική είναι μια τέχνη που δεν τελειοποιήται ποτέ. Οποιαδήποτε στιγμή οποιοσδήποτε μπορεί να σου δώσει μια καταπληκτική ιδέα.
Ελπίζω λοιπόν κάποια στιγμή εκτός από το διαδίκτυο να μπορούμε και σε ένα σταθερό χώρο να επικοινωνούμε.

Στις 30/10/1983 γεννήθηκε το αδελφάκι μου.
Το περίμενα 9 μήνες.Ο μπαμπάς μου και η μαμά μου μου έλεγαν πως πρέπει να το αγαπώ και να το προσέχω.Πως εγω είμαι μεγαλύτερος και θα πρέπει να νοιάζομαι για αυτό.Και τους άκουσα.
Πάντοτε μαζί δίπλα δίπλα το ταξίδι της ζωης.Παίζοντας "πράσινο" με τα φανάρια. Το θυμάσαι?
Να τσακώνομαι για χάρη του αδερφού μου!Το θυμάσαι?
Να σε βάζω μπροστά στις μικροσκανταλιές γιατί εσύ ήσουν μικρός και θα σε συγχωρούσαν.Το θυμάσαι?
Έβλεπα λοιπόν το μικρό μου αδελφάκι να μεγαλώνει.Να κάνει σχέδια που φάνταζαν δύσκολα.Ποτέ μου δεν σου είπα πόσο φοβήθηκα.Αλήθεια φοβήθηκα. Κάθε φορά που κάτι ετοίμαζες ένα σφίξιμο στο στομάχι. Θα τα καταφέρει?Και τα κατάφερνες. Και εγώ καμάρωνα.
Και μια μέρα με πήρες τηλέφωνο. Να με ευχαριστήσεις μου είπες. Για όλα όσα έκανα για σένα. Έτσι απλά χωρίς λόγο μου είπες.
Βούρκωσα. Δεν ήθελα να με ακούσεις να κλαίω. Έκλεισα βιαστικά το τηλέφωνο και μετά έκλαψα. Έκλαιγα απο συγκίνηση και από χαρά.Πέρασε όλη μας η ζωη μέσα σε λίγα λεπτά κλάματος.Όλες αυτές οι εικόνες κυλούσαν μπροστά από τα μάτια μου όπως κυλούσαν τα δακρυά μου.
Ένιωσα τώρα πως εγω ήμουν ο αδύνατος και εσύ ο δυνατός.
Σκούπισα τα δακρυά μου σαν να ήσουν μπροστά. Να μην με δεις και φοβηθείς τρομάξεις! Γιατί εγώ ειμαι ο μεγαλύτερος. Και πρέπει να σε προστατεύω. Να είμαι δίπλα σου.Εμένα έχεις παράδειγμα.Έτσι δεν έλεγε ο μπαμπάς?

Στελάκο μου να είσαι πάντα καλά!
Καλορίζικο το blog!
Σ'αγαπάω γιατί υπάρχεις!

(αφιερωμένο στο αδελφάκι μου που έφτιαξε το δικό του blog) (www.stelioskatsaris.blogspot.com)

Η αγάπη μου για τη φωτογραφία μεγάλη.
Το έχω ξαναγράψει άλλωστε. Ξεκίνησα να φωτογραφίζω προκειμένου να κρατήσω τις δημιουργίες που έφτιαχνα με λουλούδια και κατέληξα να κουβαλάω πάντοτε μαζί μου 2 και 3 φωτογραφικές μηχανές. Δεν ξέρω αν είμαι καλός φωτογράφος. Άλλωστε δεν χρησιμοποίησα ποτέ μου αυτή την ιδιότητα επαγγελματικά, απλά κάποιες φωτογραφίες μου είναι κομμάτια από ολόκληρη τη ζωή μου.

(2 φωτογραφίες που αγαπώ! Θα ακολουθήσουν και άλλες)

(πάνω φωτογραφία { "ηλιοβασίλεμα" Αίγινα 1999}

δίπλα φωτογραφία { " Πειραιάς " Πασαλιμάνι 2006}