art-flo by Stavros Katsaris

Γράφει η tassoula


Ποτέ μεχρι την εφηβεία δεν είχα άμεση σχέση με τα λουλούδια και τα φυτά!
Στα 15 αναγκάστηκα να μπώ.Ηθελα να διαλέξω ένα όμορφο μπουκέτο για μια γλυκειά κοπέλα που είχε "φύγει" από λευχαιμία.2 χρόνια μετά ξαναμπήκα για τον ίδιο λόγο.Αλλη μια φίλη....
Κάποια από αυτές τις χρονιές κατεβαίναμε την Πέντελη εγώ, πατέρας μου και η κουμπάρα μου για να πάμε για μπάνιο στον Σχοινιά.Καταπράσινη η Πεντέλη, μεσα στον θαυμασμό εμείς.Το ίδιο βράδυ ήταν το μοιραίο.Η νύχτα που ξεκίνησε η μεγάλη φωτιά που κατεστρεψε το βουνο.
Για πολύ καιρό δεν ειχα πολλές επαφές με την χλωρίδα.Σιγα-σιγα όμως τα αγάπησα.Ηθελα να ασχολούμε αλλα και πάλι δεν ήξερα.
Ο Στάυρος με εφερε ποιο κοντά με τα λουλούδια και η μητέρα μου με τα φυτά.
Θα ήθελα να ζώ σε ένα σπίτι που γύρω-γύρω έχει πράσινο ή έστω σπίτια με πρασινο.
Όποτε πηγαίνω στο μαγαζί νιώθω και την άλλη μαγεια που σου προσφέρει το λουλούδι...ο πατέρας που πηγαίνει με ενα πανέμορφο μπουκετο να υποδεχτεί το νεο μέλος της οικογένειας.το παιδί που διαλέγει απλά το καλύτερο για την γιορτή της μάνας (δεν δέχετε κανένα παιδί κατι δέυτερο).παιδάκια που όλο χαρά παίρνουν ένα μικρό μπουκέτο για την δασκάλα.ερωτευμένους να διαλέγουν 1 τριαντάφυλλο και να το κοιτάν συνέχεια.
Τα λουλούδια και τα φυτά ομορφαίνουν την ζωή.
Με αγάπη...
Ευχαριστώ για την φιλοξενεία.

Γράφει η Morgana




Τι και αν η μερα ηταν κρυα και ο καιρος μου την εδινε στα νευρα? Επρεπε οπωσδηποτε να παω στην Ανθοκομικη Εκθεση της Κηφισιάς.

Αγκαρεψα τον Η. τον εβαλα με συνοπτικες διαδικασιες στη θεση του οδηγου μια Κυριακη πρωι και τραβηξα κατά πανω. Στο δρομο σκεφτομουν τι φυτα θα επαιρνα

…Αερολογιες! Ειχα ηδη αποφασισει τι θελω: Ένα νυχτολουλουδο.

Η μυρωδια του με ζαλιζει και όπως το σκυλι του Παβλωφ, εχω συνδεσει αυτό το αρωμα με τα Καρδαμυλα, το χωριο μου στη Χιο.

Απ όταν θυμαμαι τον εαυτο μου, θυμαμαι και τις μυρωδιες που ανεδυε ο κηπος του σπιτιου στο ΄΄Γεφυρακι’’. Οποτε περναγα απ εξω τα βραδυα, γεμιζε το στηθος μου με αερα ευωδιαστο, εκλεινα τα ματια μου για να απολαυσω τις λιγες στιγμες που μπορουσα να ζησω μονο τα βραδια, μονο εκει. Το χιωτικο γιασεμακι μαζι με το νυχτολουλουδο εφτιαχναν ένα χαρμανι που με εκανε να λυγωνω και να νιωθω τοσο μα τοσο υποταγμενη.

Ωσπου εκεινο το κρυο πρωινο μου μπηκαν ιδεες μεγαλες. Τι θα γινοταν εαν επαιρνα εγω ένα νυχτολουλουδο? Ξερω ποσο ευαισθητο είναι στο κρυο και εχω επανελημμενα ακουσει τα τροπαρια που το θελουν να αρνηται να ευδοκιμησει σε μπαλκονια πολυκατοικιων.

Εγω όμως το ηθελα.

Και το πηρα!

Αδιαφορησα πληρως για ολη την εκθεση. Πηγα και στηθηκα μπροστα από ένα νυχτολουλουδο και ρωτησα τον ανθοκομο εάν ειχε πιθανοτητες να μεινει ζωντανο στο μπαλκονι μου. Απαντησε θετικα. δε το πολυσκεφτηκα. Το γραπωσα, πηρα και μια πιο μεγαλη γλαστρα, λιγο χωμα και εγινα καπνος.

Το εβαλα στο μπαλκονι μου να κανει παρεα μαζι με καποια φυτα που τα εχω από όταν ημουν 15 ετων. Κοτζαμ θερια ειχαν γινει. Οι γλαστρες τους ηταν μεγαλυτερες και από κολυμπηθρες! Μη με ρωτησετε τα ονοματα τους, δε τα ξερω. Ξερω μονο ότι τα ‘’κληρονομησα’’ από τη μαμα μου, όταν μπηκα στο σπιτι του Παγκρατιου. Στην αρχη απλα τα ποτιζα….μετα όμως τα αγαπησα. Με τον καιρο ειδα ότι καποια από αυτά εμοιαζαν σαν να είναι ερωτευμενα το ένα με το άλλο. Εμπλεκαν τα κλαρακια τους το ένα με το άλλο σε βαθμο κακουρηματος. Σεξ στο μπαλκονι μου και χωρις λογοκρισια. Μαλιστα, οκ.

Εκει διπλα εβαλα και το νυχτολουλουδο μου. Διπλα του μετα εβαλα τα βασιλικακια μου. Κάθε χρονο παιρνω βασιλικούς, μικρους, εκεινους που χωρανε στα τοσα δα πλαστικα κυβακια. Τους λατρευω τους ατιμους. Και εκεινοι εμενα. Μενουν ζωντανοι οσο πιο πολυ καιρο μπορουνε, σχεδον μεχρι τα Χριστουγεννα…Αυτοι κανουν παρεα στο νυχτολουλουδο μου που είναι πολυ μικρο για να ‘’κορταρει’’ κανενα από τα αλλα μου.

…Ηταν μωρακι ακομα.. Μου το ειχε πει ο τυπος: ‘’μην περιμενεις φετος να σου ευωδιασει. Είναι μικρο ακομα.’’. Δεν ειμαι σιγουρη ότι τον πιστεψα. Αλλα οτ ικα ινα μου ελεγε, εγω θα το αρπαζα και θα φευγα.

Ειχε όμως δικιο. Εκεινο το καλοκαιρι δε μου εκανε το χατηρι. Και να θελε, δε μπορουσε.

Ηρθε όμως το επομενο καλοκαιρι. Πηγα Χιο και γυρισα. Τα φυτα μου, μου τα φροντιζε μια γειτονισσα που ειχε κι αυτή ‘’λοξα’’ με αυτά.

Ηταν όλα τους καλα και γω ακομα καλυτερα…

Ένα βραδυ, καθομουν στο καθιστικο με τα πατζουρια κατεβασμενα μεχρι τη μεση. Απολαμβανα ταινια στην τηλεοραση και τσιμπουσα αδιαφορα απ το πιατο μου, ωσπου ανακαλυψα ότι μια μυρωδια που δεν αναγνωριζα χτυπαγε τα ρουθουνια μου…

Δε γελαστηκα ουτε για ένα λεπτο. Ηταν το μικρο μου που ειχε ανθισει οσο εγω ελλειπα στη Χιο. Ειχε βρει τον καλυτερο τροπο να μου πει ‘’καλως ηρθες και παλι στη σκατουπολη. Τουλαχιστον, εγω πια , θα σου γεμιζω το κεφαλι με ομορφες αναμνησεις. Ανοιξε ντε το πατζουρι!’’.

Δε με πειραζε που μαζευα τα φυλλα του από το μπαλκονι, ή τα πεσμενα ανθακια του όταν μαραινονταν. Δε χαλαλιζα το νερο, τα χαδια και τις φροντιδες.

Όταν ηρθε ο καιρος να μετακομίσω από το Παγκρατι, η μαμα μου εν ριπή οφθαλμου εδωσε ολες μου τις γλαστρες στη γειτονισσα που τοσο τις αγαπουσε.. Ας είναι.

Δε τολμησε όμως να αγγιξει το νυχτολουλουδο μου, το οποιο και κουβαλησα μαζι μου στο καινουργιο σπιτι. Είναι εξω από την πορτα μου, βλεπει τον κηπο, κανει παρεα με τα βασιλικακια κι αρπαζει χαδια με την πρωτη ευκαιρια.

Είναι Ιουλης. Μαντεψε τι?…

Γράφει η ralou

Λουλούδια

Αγαπάω τα λουλούδια.

Τα αγαπάω όμως πάνω στα φυτά που τα φτιάχνουν. Με σκοπό την δημιουργία ελκυστικών συσκευασιών σαν δωράκια για τους μελλοντικούς εξυπηρετικούς
επικονιαστές τους.
Λατρεύω τα εκατοντάδες άνθη του γιασεμιού στον κήπο μου, τα λαμπρά γεράνια στις αυλές, τις αυτοκρατορικές και ευαίσθητες γαρδένιες στις βεράντες των τυχερών και τα τσαμπιά της γλυτσίνας να σκορπίζουν χρώμα και άρωμα σε καλοκαιρινές κρεβατίνες.
Και βέβαια τα τριαντάφυλλα στους κήπους πάνω σε καλοκλαδεμένες θαμνώδεις τριανταφυλλιές και οργιώδεις αναρριχόμενες. Σε όλα τα χρώματα και μεγέθη από μικρά μπουμπούκια που μόλις σκάνε μέσα από τα σέπαλα τους μέχρι τα μεγάλα, λίγο πριν την παρακμή, στην πλήρη ωριμότητα τους.

Αγαπάω όλα τα λουλούδια.
Όχι όμως σαν διακοσμητικά αντικείμενα.
Και όταν αναγκαστικά τα χρησιμοποιώ σαν τέτοια, προσπαθώ να τα χρησιμοποιώ με φειδώ.

Χμ … Ξέρω! Η χαρά του ανθοπώλη!

Να, για παράδειγμα, η νυφική μου ανθοδέσμη.

Είχα βρει ένα κεντρικό ανθοπωλείο και παρήγγειλα μια απλή ανθοδέσμη που είχε μόνο μικρά λευκά μπουμπούκια τριαντάφυλλου και που θα ταίριαζε με το απλό, απλούστατο νυφικό φόρεμα που είχα διαλέξει.

Όταν περιέγραψα στην υπάλληλο τι ακριβώς ζητούσα με κοίταξε με δυσπιστία και ξέθαψε από τον πάγκο της ένα τεράστιο άλμπουμ με δεκάδες φωτογραφίες από τις συνθέσεις που πρόσφεραν.
Μου πρότεινε να αλλάξω γνώμη και να προσθέσουμε λίγες πρασινάδες, και "τι θα λέγατε για αυτό τον καταρράχτη από ορχιδέες ή αυτή την σύνθεση με μαργαρίτες και κλαδιά ελιάς που είναι και η τελευταία λέξη της μόδας"
Μετά προσπάθησε να με πείσει για τα ζωηρά χρώματα "που ταιριάζουν τόσο πολύ με τα νιάτα σας" ή αν ήθελα θα μπορούσε να μου φτιάξει μια υπέροχη από αποξηραμένα άνθη - ΄80s ακόμα τότε και το είδος είχε πέραση-
Ήταν μια δύσκολη εμπειρία γιατί το έβλεπα ότι προσπαθούσε να με εξυπηρετήσει και να με βοηθήσει να διαλέξω κάτι πιο γκλαμουράτο και γυαλιστερό – το ήθελε άλλωστε και η εποχή-
Τελικά, με το θράσος και την αδιαλλαξία που κυριαρχούν στους πολύ νέους ανθρώπους, κατάφερα να την πείσω ότι δεν θα άλλαζα γνώμη.

Όταν λοιπόν η ανθοδέσμη ήλθε στο σπίτι τελευταία στιγμή πριν τον γάμο είδα ότι την απλή επιλογή μου είχαν προσπαθήσει να την κάνουν πιο πλούσια και "νυφική" προσθέτοντας γύρω από τα υπέρκομψα τριαντάφυλλα μου, πρασινάδες και φύλλα που την έκαναν αυτό ακριβώς δεν ήθελα : γκλαμουράτη.
Επίσης πλαισιωνόταν από άπειρα μέτρα από άσπρη πλαστική δαντελένια κορδέλα που με φιόγκους και βοστρύχους επέκτεινε την σύνθεση σε σχήμα καταρράκτη.

Οι κυρίες της οικογένειας που με βοηθούσαν να ντυθώ – ξέρετε με τα παραδοσιακά πειράγματα και τις γυναικοκουβέντες που συνοδεύουν τέτοιες περιπτώσεις – γούρλωσαν τα μάτια δύο φορές.
Την μία μόλις την είδαν και την θαύμασαν.
Την δεύτερη όταν είδαν εμένα με ένα ψαλίδι να κατακρεουργώ το κατασκεύασμα αφαιρώντας τις κορδέλες, τα πλουμίδια και τις πρασινάδες μέχρι να επιτευχθεί το ζητούμενο:

Μια απλή ανθοδέσμη από μικρά λευκά μπουμπούκια τριαντάφυλλου.

Μαζί με την νυφική ανθοδέσμη το - καλοπροαίρετο πάντως – ανθοπωλείο, μας είχε στείλει δωρεάν και μερικά ακόμα άσπρα τριαντάφυλλα. Ίσως η υπάλληλος να σκέφτηκε ότι -ακόμα και αν δεν το ήξερα -μου χρειαζόταν λίγη λουλουδένια ροδοζάχαρη για να επενδύσω τις αναμνήσεις μου, σε ένα γάμο που προβλεπόταν υπερβολικά απλός.
Μετά κάποιος μπήκε λαθραία στο νυφικό –χωρίς καμιά απολύτως λουλουδένια διακόσμηση- αυτοκίνητο και σκόρπισε αυτά τα λίγα λουλούδια στην εταζέρα του πίσω τζαμιού του αυτοκινήτου.
Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο, μόνο τρία μπουμπούκια επέζησαν, στο πέτο του πατέρα μου, του αδελφού μου και … του καλού μου!
Σιγά μην είχε φροντίσει ο ίδιος για γαμπριάτικο λουλούδι στο πέτο. Αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε!

Να γι αυτό λέω ότι είμαι η χαρά του ανθοπώλη !

Πάντως για να μην είμαι απόλυτη –έχουν περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες από τότε- δεν θα αρνηθώ ότι το καλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει κανείς είναι ένα λουλούδι.
Για καλό και για κακό πάντως ας μην το γεμίσει με περιτυλίγματα και φανταχτερές κορδέλες.

Μόνο του μιλάει πιο καλά !

Θα ήθελα να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Να μην υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο. Αλλά δυστυχώς όσο και να φωνάξουμε δεν αλλάζει τίποτε.
Σημερά λοιπόν ξεκινάει το αφιέρωμα μας στα λουλούδια και τα φυτά. Κάτι σαν φεστιβάλ λόγου αφιερωμένο σε αυτά.
Το μεσημέρι θα ανέβει το πρώτο κείμενο.Περιμένω ακόμη τα κείμενα από όλους σας.
Αρκεί το θέμα τους να έχει λουλούδια και φυτά.
Καλη εβδομάδα και καλή απόλαυση στα υπέροχα κείμενα που θα ακολουθήσουν!

Σήμερα είναι μια από τις λίγες μέρες που έγινα δογματικός!

Δεν θέλω να ξανακούσω τίποτα για γαμημένες πατρίδες σημαίες και σύμβολα!
Δεν θέλω να ξαναδώ παιδάκια να ανεμίζουν σημαιάκια επειδή οι ηλίθιοι γονείς τους εκμεταλεύονται την αγνότητα της ψυχής τους.

Δεν θέλω να ακούσω καμμιά ξεφτιλισμένη θρησκεία να μου μιλά για Θεούς και τιμωρίες. Δεν μπορεί να υπάρχει Θεος και να επιτρέπει το χαμό τόσων ανθρώπων.

Δεν θέλω να ακούσω κανέναν μαλάκα που θα μου εξισώνει τους Εβραίους με τον Χίτλερ. Όποιος σκοτώνει είναι φονιάς παέι και τελείωσε!Δεν θέλω και δεν πρόκειτε να δικαιώσω κανέναν γαμημένο φονιά!

Όποιος έχει αρχίδια και νομίζει πως είναι πολιτικός να καταργήσει τις εθνικές επετείους! Τι στο διάολο γιορτάζουμε?

Mε απέραντη θλίψη και οργή

Δεν είμαι ιστορικός, δεν είμαι πολιτικός, δεν ξέρω ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο.

Είμαι πατέρας ενός παιδιού που έχει την ηλικία του παιδιού της φωτογραφίας και δεν αντέχω να το βλέπω.

Μου είναι αδύνατο να σταματήσω να σκέφτομαι αυτό το αγγελούδι!

Με όλη τη δύναμη της ψυχής μου σας εκλιπαρώ να σταματήσετε αυτό το έγκλημα. Δεν υπάρχει καμμιά λόγική σε αυτό που γίνεται.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΡΑ!

Τον τελευταίο καιρό ετοιμάζω ένα καινούριο ηλεκτρονικό κατάστημα! Θα ανοίξει τα φτερά του περίπου τον Σεπτέμβριο. Χτες κάναμε πάλι κάποια δοκιμαστικά προκειμένου να τελειοποιήσουμε τις λειτουργίες του.
Είναι το καμάρι μου αυτό το κατάστημα! Το έχω φανταστεί εδώ και πολύ καιρό!
Ήθελα να είναι κάτι εντυπωσιακό που να μην περιορίζεται στα κλασσικά e-shops. Να μην είναι στατικό και να έχει αρκετές εκπλήξεις! Πιστεύω πως τα κατάφερα! Όταν θα έρθει η ώρα θα σας ενημερώσω.
***************************************************************************************
Μια καινοτομία που έχω πραγματοποίησει ήδη και που θα υπάρχει και στο e-shop είναι η δυνατότητα να δει κανείς την παραγγελία που θα δώσει από το τηλέφωνο ή από το internet πριν αυτή φτάσει στον παραλήπτη.
Ξεκίνησε στην αρχή δειλά δειλά και πολύ γρήγορα ο κόσμος το αγάπησε.
Πάρα πολλοί πελάτες μου τηλεφωνούν και μου ζητούν να τους στείλω σε e-mail τις προτάσεις μου μαζί βέβαια με τις φωτογραφίες!
Γρήγορα βγήκε άπό αυτή τη διαδικασία και καινούρια απαίτηση. Κάποια πελάτισα μου παραπονέθηκε πως εκεί που βρίσκετε δεν έχει e-mail.Το προβλημα λύθηκε άμεσα. MMS στο κινητό της και η παραγγελία δόθηκε!
Το αποκορύφωμα? Πελάτης με ρώτησε αν έχω 3G κινητό προκειμένου να με καλέσει με βιντεοκλήση για να διαλέξει on-line!!!
Ναι έγινε και αυτό!
Την λατρεύω την τεχνολογία! Ποτέ δεν περίμενα πως θα μου έδινε τόσες πολλές δυνατότητες στη δουλειά μου!

Σε όλα τα επαγγέλματα η λέξη που ακούγεται συνεχώς τελευταία είναι καινοτομία!
Και στη δική μου δουλειά προσπαθώ να παρουσιάζω καινούρια πράγματα που να κάνουν τη διαφορά και να μην τα έχει δει κανείς αλλού.
Τελευταία επιτυχία στο ανθοπωλείο μου ήταν το ποδήλατο.
Μοντέρνο και διαφορετικό ξεκίνησε το 2004 και σήμερα το βλέπω πια σε όλες τις βιτρίνες σε διάφορες παραλλαγές.
Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η τελευταία σύνθεση που στόλισε το ποδήλατο.
Αποσύρεται το αγαπημένο μου ποδηλατάκι. Στολίστηκε με κάθε δυνατό τρόπο. Από γάμους και βαφτίσια μέχρι σε έκθεση ζωγραφικής.

Η προσπάθεια για καινοτομία είναι μια δύσκολη προσπάθεια. Δεν είναι πάντα επιτυχημένες οι όποιες απόπειρες αλλά φτάνει να μην απογοητεύεσαι και να συνεχίσεις.
Σημαντικό κομμάτι αποτελούν οι άνθρωποι που μοιράζονται μαζί μου τις σκέψεις τους. "Ξέρεις τι θα ήταν ωραίο?" "Γιατί δεν φτιάχνεις μια σύνθεση κάπως έτσι?" "Είδα μια σύνθεση σε αυτό το περιοδικό." Είναι μερικές από τις φράσεις που ακούω καθημερινά πραγματικά δεξαμενή ιδεών.
Φτάνει να μην είναι κανείς εγωιστής και να θυμάται οτι και ο πιο άσχετος με την ανθοδετική μπορεί να σου δώσει την καλύτερη ιδέα!

Τι λέτε δοκιμάζουμε?

Το 1992 πήρα μέρος για πρώτη φορά σε σεμινάριο ανθοδετικής.
Το σεμινάριο θα διαρκούσε 15 ημέρες και περιελάμβανε 2 μέρη, θεωρητικά και πρακτικά.
Στή διάρκεια των θεωρητικών σημείωνα συνεχώς (ακόμη έχω τις σημειώσεις). Οτι και αν έλεγαν οι 3 καθηγητές αποτελούσε για μένα ευαγγέλιο.
Στα πρακτικά όμως δεν ήμουν και τόσο καλός. Πιτσιρίκος (ο πιο μικρός του σεμιναρίου) τα χέρια μου δεν "έπιαναν" ακόμη όπως λέμε στη δουλειά μας.
Κατά τη διάρκεια της εξέτασης και ενώ είχα ακούσει καλές κριτικές (γενικότερα υπήρχε συμπάθεια στο πιτσιρίκο) ένας από τους 3 καθηγητές (Α.Κ.) αντί να με βαθμολογήσει άρχισε να μου τραγουδά το αεροπλάνα και βαπόρια.
Τα είχα χαμένα. Κοκκίνησα από ντροπή και ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί.
Όταν πια βρήκα τη δύναμη να σηκωθώ τόλμησα να τον ρωτήσω γιατί με ειρωνεύετε αντί να μου πει τι κάνω λάθος.
Αυτό ήταν. Το "θράσος" μου τον οδήγησε να δώσει ολόκληρη διάλεξη για την ανθοδετική.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να τον παρακολουθώ ακόμη πιο στενά.
Διαπίστωνα μέρα με την ημέρα πως ο άνθρωπος πρώτα από όλα δεν έκανε για καθηγητής και οτι ήταν λίγος για την ανθοδετική. Συντηρητικός χωρίς ιδιαίτερη φαντασία επαναλαμβανόταν συνεχώς.
Αργότερα και όταν πήγα στην Ολλανδία κατάλαβα πως δεν είχα άδικο.
Αφορμή για να τα θυμηθώ όλα αυτά ήταν όταν σήμερα έμαθα από κάποιον συνάδελφο πως ο (Α.Κ.) τα έχει παρατήσει και φτιάχνει γάμους (μαύρους).
-Τι εννοείς μαύρους? ρώτησα.
-Παίρνει δουλειές από διακοσμητές και τις φτιάχνει στο μπαλκόνι του σπιτιού του. Μου απάντησε με φυσικότητα.
-Ο καλλιτέχνης, ο ιδεολόγος φτιάχνει γάμους (μαύρους)? Καλά και το ανθοπωλείο?
- Το έκλεισε. Βγάζει περισσότερα έτσι μου είπε. Όχι σαν και 'μας.
Γέλασα πικρά. Εξαιτίας της συμπεριφοράς του εκείνη την ημέρα έφτασα κοντά στο να σταματήσω κάτι που αγαπούσα πάρα πολύ. Μου έκοψε τα φτερά.
Ευτυχώς τα λόγια των άλλων 2 καθηγητών λειτούργησαν ενθαρρυντικά για μένα και έτσι συνέχισα.
Οι 2 καθηγητές ήταν ο Σπύρος Μιχαλάκης και ο Γιάννης Μπάστας.

Μπήκε για τα καλά το καλοκαιράκι.
Και μια και το κλίμα είναι χαλαρό έχω μια πρόσκληση για την όμορφη διαδικτυακή παρέα μας!
Το θέμα τα λουλούδια και τα φυτά!
Οι συγγραφείς εσείς!
Περιμένω λοιπόν κείμενα και εμπειρίες σας που να σχετίζονται με τα λουλούδια!
Ένα ανθοπωλείο που σας έκανε εντύπωση, μια περιγραφή του κήπου σας, οτι θέλετε.
Το κάθε κείμενο θα μένει 2 ημέρες ενώ ενδιάμεσα θα δημοσιεύω και ΄γω ένα δικό μου post.
Ανάλογα με την προσφορά θα διαμορφωθούν και οι δημοσιεύσεις!
Περιμένω στο mail μου με αγωνία τα κείμενα σας.
Θα δημοσιευθούν με την σειρά που θα φτάσουν σε μένα!
Όλα τα κείμενα θα εκτυπωθούν σε ένα όμορφο λεύκωμα και θα μοιραστεί σε όλους όσους συμμετάσχουν.
Σας περιμένω.....

Διονύσης Γουσσέτης:Από ποιον κινδυνεύει το δικαίωμα στο άσυλο;Έγραφα σε ανύποπτο χρόνο (13/5/2006) ότι ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου έχει μετατραπεί στο αντίθετό του. Κάποτε προστάτευε την ελευθερία έκφρασης, ενώ σήμερα χρησιμεύει για το φίμωμα της ελεύθερης έκφρασης από κάθε λογής δεξιά ή αριστερά καλόπαιδα. Δεν προστατεύει τη συλλογική έκφραση και διεκδίκηση. Προστατεύει τη συλλογική αυθαιρεσία, τον συλλογικό τραμπουκισμό και συλλογικές δράσεις που παραβαίνουν τον ποινικό κώδικα. Το παρακάτω παράδειγμα είναι διαφωτιστικό: Στις 20 του μηνός συνεκλήθη η Σύγκλητος του υπό κατάληψη Οικονομικού Πανεπιστημίου, κατ’ απαίτηση των φοιτητών -καταληψιών. Θέμα: Οι εξετάσεις σε σχέση με τις καταλήψεις.Η Σύγκλητος βρέθηκε μπροστά σε δυο προτάσεις. Των φοιτητών -καταληψιών που ζήταγαν να γίνουν δυο εξεταστικές περίοδοι τον Σεπτέμβριο και πολλών καθηγητών --ανάμεσά τους ο επίκουρος Βασίλης Βασσάλος- που θεώρησαν ότι αυτό απάδει σε ακαδημαϊκές εξετάσεις. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε για διάβασμα των φοιτητών, ούτε για αξιοπρεπή διόρθωση των γραπτών. Πρότειναν να γίνει η εξεταστική περίοδος «Ιουνίου» τον Ιούλιο. Ήταν τότε που οι καταληψίες δήλωσαν το ανατριχιαστικό: ότι κανένας συγκλητικός δε θα φύγει αν δεν πάρουν τη «σωστή» απόφαση.Μπροστά στην ιταμή απειλή, η Σύγκλητος αποφάσισε αναβολή του θέματος. Οι καταληψίες όμως επανέλαβαν ότι σε κανένα δε θα επιτραπεί να φύγει, αν δεν ληφθεί η απόφαση της αρεσκείας τους. Ακολούθησε νέα -αναγκαστική- συζήτηση και ψηφοφορία, με φανερή και αιτιολογημένη ψήφο. Η πρόταση «Ιουλίου» έλαβε 4 ψήφους, ενώ η «σωστή» όλες σχεδόν τις υπόλοιπες (20~25). Από εκείνους που την υπερψήφισαν όμως, ελάχιστοι καθηγητές την υποστήριξαν. Οι περισσότεροι δήλωσαν ότι την υπερψηφίζουν βρισκόμενοι σε καθεστώς ομηρίας.Ωστόσο, το πιο ανατριχιαστικό συνέβη μερικές μέρες αργότερα. Ο Βασίλης Βασσάλος βρήκε το γραφείο του κατεστραμμένο: Σκισμένα βιβλία, σπασμένα παντζούρια, σπασμένος ο υπολογιστής του και ο σκληρός δίσκος -με δουλειά πολλών ετών- να λείπει. Στον τοίχο υπήρχε ένα σύνθημα: «Καμιά ειρήνη με τους καθηγητές». Και ένα άλλο, που φαίνεται στη φωτογραφία: «Φασίστα Βασσάλο θα σε κρεμάσουν οι φοιτητές».Πιο ανατριχιαστική είναι η συνέχεια. Η «Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης» ανακοίνωσε ότι «η συγκεκριμένη ενέργεια δεν εκφράζει το σύνολο της Επιτροπής και συνεπώς ποτέ δεν πάρθηκε από αυτήν σχετική απόφαση». Συνεπώς, κατ’ αντιδιαστολή, ο τραμπουκισμός εκφράζει τμήμα της Επιτροπής! Και βέβαια, δεν περίμενε κανείς να υπάρχουν επίσημες αποφάσεις για τραμπουκισμούς. Ωστόσο, αφού οι καταληψίες αρνούνται ανάμειξη στον τραμπουκισμό, ποιος τον έκανε; Λογικό είναι να κληθεί η Σήμανση να διαγνώσει. Αυτό όμως συνιστά, κατά τους καταληψίες ...παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το φορτώνουν, χωρίς αποδείξεις, στον κ. Βασσάλο και ζητούν την ...αποπομπή του από το Πανεπιστήμιο. Επιπλέον, του φορτώνουν αναλγησίες όπως ...κλείδωμα των φοιτητών στις αίθουσες διδασκαλίας!Μπροστά στην κατάσταση αυτή, ο καθηγητής Θάνος Σκούρας παραιτήθηκε από μέλος της Συγκλήτου και από Πρόεδρος του Τμήματός του. Εδώ που καταντήσαμε, πρόκειται για πράξη γενναιότητας: κινδυνεύει να υποστεί όσα και ο συνάδελφός του. Ιδού ένα απόσπασμα από το κείμενο της παραίτησής του: «Ο λόγος παραίτησής μου είναι, όπως λέχθηκε στην Σύγκλητο, ο ηθικός ξεπεσμός του οργάνου που συντελέσθηκε στην συνεδρίαση της 20ης Ιουνίου... Είναι η πρώτη φορά που η Σύγκλητος εξαναγκάζεται σε απόφαση καθ’ υπαγόρευση ομάδας φοιτητών που την έχουν θέσει σε ομηρία. Η απροκάλυπτη απειλή βίας και οι φασιστικές μέθοδοι τρομοκρατίας είναι το φυσικό απότοκο των καταλήψεων και του τρόπου που λειτουργεί σήμερα ο θεσμός του ασύλου. Σ’ αυτές τις συνθήκες, ο εξευτελισμός της Συγκλήτου είναι το φυσικό επακόλουθο μιας συνεδρίασης που ορίζεται κατ’ απαίτηση των καταληψιών και ενώ το πανεπιστήμιο εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατάληψη.Είναι τραγικό να αποτελεί προαπαιτούμενο της συμμετοχής στην Σύγκλητο η τόλμη των μελών να διακινδυνεύσουν την σωματική τους ακεραιότητα στην άσκηση των καθηκόντων τους. Είναι όμως επίσης απογοητευτικό το προαπαιτούμενο αυτό να σπανίζει τόσο, ώστε η Σύγκλητος να υποκύπτει (έστω και μετά τέσσερις ώρες) στη θέληση των βιαστών της. Είναι, τέλος, θλιβερό και πικρή ειρωνεία για την διαστροφική μετάλλαξη ενός σημαντικού θεσμού, ότι οι βιαστές της ελεύθερης διαμόρφωσης γνώμης μέσα στη Σύγκλητο δρουν υπό την σκέπη του ασύλου -του θεσμού που θεσπίστηκε ακριβώς για την προάσπιση της ελεύθερης από πολιτικούς πειθαναγκασμούς σκέψης και έκφρασης στο πανεπιστημιακό χώρο».Ποιος θα αποζημιώσει το Βασίλη Βασσάλο και τους φοιτητές του, που έχασαν τις εργασίες τους; Ποιος θα παραπέμψει τους δράστες στη δικαιοσύνη; Κανείς. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι κτηνωδίες δεν είναι εξαίρεση. Οι παροικούντες τα ελληνικά πανεπιστήμια τις γνωρίζουμε πολλά χρόνια. Μας είναι οικείες. Είμαστε λοιπόν κι εμείς ένοχοι, αφού μέχρι σήμερα δε μιλήσαμε. Στο όνομα ποιας προοδευτικότητας άραγε;

Το κείμενο αυτό λογοκρίθηκε από την εφημερίδα Αυγή το Σάββατο 01/07/06
Στα σχόλια θα βρείτε την άποψη μου όπως δημοσιεύθηκε στo blog του Νίκου Δήμου (doncat.blogspot.com) από όπου και η αντιγραφή του κειμένου.

Υγρασία, βρώμικοι τοίχοι, κόκκινα χρώματα,
μοκέτες καμένες από σβησμένα τσιγάρα,
καρέκλες ξεχαρβαλωμένες και σύννεφα καπνού΄
η τσατσά ζητάει τα λεφτά για ένα γαμήσι.

Πορνείο

Εκείνη μυρίζει ένα περίεργο άρωμα,
που θαρρείς καμμιά άλλη δεν έχει ξαναφορέσει,
άναμεικτο από τη υγρασία του πορνείου,
την θλίψη της καρδιάς της
και την μυρωδιά των αντρών που πήρε όλα αυτά τα χρόνια.

Πόρνη

Ζαλισμένος από το άρωμα της,
χαϊδεύω το στήθος της,
γλείφω τις ρώγες της,
την ακούω να βογγάει. Ψεύτικα.
Το οργανό μου σκληραίνει στα έμπειρα χέρια της.
Παρασύρομαι στον κόσμο της ηδονής. Χύνω

Πελάτης

Το γρήγορο γαμήσι σε ένα φθηνό πορνείο,
χωρίς συναίσθημα, χωρίς πάθος,
γαμώντας μια πόρνη,
που φωνάζει από συνήθεια.

Εσυ

Που διαβάζεις αυτές τις γραμμές
και σοκάρεσαι.
Υποκρίνεσαι πως δεν ξέρεις οτι υπάρχουν πορνεία,
δεν ξέρεις πως υπάρχουν πόρνες
και ποτέ δεν θα πήγαινες εκεί,
κι όμως εκπορνεύεσαι κάθε μέρα
και βογγάς από συνήθεια στους πελάτες του πορνείου σου.