art-flo by Stavros Katsaris
Πέμπτη, Αύγουστος 24, 2006
Η ΒΕΡΑΝΤΑ ΜΑΣ...
Γράφει ο g help me
Μια μικρή βεράντα με δικό της ουρανό. Μια μπουκαμβίλια, αγκαλιασμένη σφιχτά με ένα γιασεμί. Να μας χαρίζει χρώματα και αρώματα υπέροχα. Και παραπέρα να στέκει μικρή και αδύναμη μια πασχαλίτσα. Όσο τη θυμάμαι να προσπαθεί να δέσει το κορμό της, μα μάταια. Η ρίζα της θα ναι πάνω σε πέτρα, έλεγε η μάνα μου, και γέλαγε με γέλιο γάργαρο, δυνατό σα ρώταγα. Μα όσο αδύναμη κι αν ήταν σαν έφτανε το Πάσχα, άνθιζε και κει να δείτε άρωμα και χρώμα μαγικό... Πόσες εικόνες, πόση αγάπη, σε μια τόση δα βεράντα, πνιγμένη λες στα λουλούδια...
Έπειτα έφυγε, πρώτα η βεράντα μας, να φτιάξουμε το σπίτι, μαζί και η πασχαλίτσα, μετά εγώ. Φύγαν και πρόσωπα αγαπημένα, μα ήρθαν άλλα.
Για πάντα. Άλλαξαν όλα.
Μα ότι αγαπήσεις μια φορά, το κουβαλάς για πάντα, το δρόμο σου ομορφαίνει, κι ας μην είναι κει μαζί σου...
Και όταν θα δω στο δρόμο Πασχαλιά, πίσω θα γυρίσω ξανά, σε άλλα χρόνια. Με χρώματα και αρώματα διαφορετικά. Ίσως πάλι μόνο εγώ να άλλαξα...
Γι αυτό το ταξίδι στις αναμνήσεις, ευχαριστώ τον Σταύρο και την an-lu …
Δευτέρα, Αύγουστος 21, 2006
Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ
Γράφει ο andy-dufresne
Γεννήθηκα με άγχος.
Ή έστω, έχω άγχος από τότε που με θυμάμαι.
Όχι, δεν ήξερα τότε πως το λένε.
Αλλά το σφίξιμο στο στομάχι ήταν το ίδιο…
Ίσως όλα ξεκίνησαν από το σχολικό που ερχόταν να με πάρει το πρωί στις 7.00.
Ήταν το πρώτο νηπιαγωγείο – είχα χάσει χρόνο, πήγα και δεύτερο.
Μπορεί να ’ταν αυστηρός ο οδηγός του σχολικού, μπορεί το αίσθημα ευθύνης μου να μην τους καθυστερήσω, δε θυμάμαι πια.
Η ουσία είναι ότι κάθε πρωί, τεσσάρω χρονώ, ξεκινούσα τη μέρα μου μ’ εμετό.
Όλο το χρόνο κράτησ’ αυτό.
Την επόμενη χρονιά, ξαναπήγα νηπιαγωγείο, όχι όμως με σχολικό αυτή τη φορά.
Τώρα πήγαινα στη γειτονιά, περπατώντας κάθε πρωί με τη μαμά μου (τότε ήταν ακόμα μαμά, πολύ αργότερα έγινε μάνα…)
To πρόβλημα δεν έλεγε να με ξεχάσει, ώσπου η λύση βρέθηκε στο Μαγικό Κήπο.
Στο δρόμο μεταξύ σπιτιού και νηπιαγωγείου υπήρχε ένας μεγάάάάάλος κήπος μυστηριώδης.
Περιβαλλόταν από ένα ασβεστωμένο τοίχο τόσο ψηλό που όσο και να πηδούσα δεν μπορούσα να δω τι είχε μέσα.
Άλλωστε, ήταν πολύ επικίνδυνο να κοιτάω μέσα, αν μας έβλεπε η Μάγισσα, ποιος ξέρει τι μάγια θα μας έκανε!
Μια φορά μόνο, θυμάμαι, με σήκωσε η μαμά μου στα χέρια της και είδα τι είχε μέσα.
Ήταν γεμάτος δέντρα και θάμνους.
Τίποτα δεν έδειχνε ότι ήταν μαγικός.
Όμως, κάποιος είχε μαρτυρήσει στη μαμά μου ότι μέσα στο μαγικό κήπο υπήρχε ένα μαγικό βότανο που μπορούσε να με κάνει καλά.
Κάθε πρωί, η μαμά μου πλησίαζε προσεκτικά κι έκοβε ένα κλαρί απ’ το μαγικό βότανο, μου το ’βαζε στη μύτη και μόλις το μύριζα, γινόμουν με μιας καλά!
Φαίνεται ότι τότε, ευτυχώς, δεν γνώριζα τι είναι αυθυποβολή, ούτε placebo,
αλλά κάθε φορά που μυρίζω δενδρολίβανο το θυμάμαι…
Παρασκευή, Αύγουστος 11, 2006
ΜΟΝΑ Ή ΖΥΓΑ?
Πολλές φορές φτιάχνοντας μια ανθοδέσμη από τριαντάφυλλα καλούμε να απαντήσω στο ερώτημα του πόσα τριαντάφυλλα πρέπει να έχει μια ανθοδέσμη καθώς και αν προσφέρονται μονά ή ζυγά.
Στον αριθμό των τριαντάφυλλων που πρέπει να έχει μια ανθοδέσμη η απάντηση ποικίλει.
Εξαρτάται από το αν η ανθοδέσμη θέλουμε να έχει συμβολικό χαρακτήρα (έτη, μήνες,μέρες) αν θέλουμε να είναι ντουζίνα ή τέλος από την οικονομική διάθεση που υπάρχει.
Αρκετοί πελάτες μου τους αρέσει να έχουν συγκεκριμένο αριθμό τριαντάφυλλων με τα οποία εκφράζονται.
Παράδειγμα ο Σ.Σ. στέλνει πάντοτε 21 κίτρινα τριαντάφυλλα.
Ο Δ.Δ. στέλνει πάντοτε 19 κόκκινα τριαντάφυλλα.
Δημιουργούν έτσι έναν τύπο. Εκφράζονται πάντοτε με αυτό που τους χαρακτηρίζει.
Το πιο δύσκολο βέβαια είναι το θέμα του μονά ή ζυγά.
Μύθοι και πραγματικότητα.
3 Ιστορίες
-1-
Μια πολύ απλή προσέγγιση λέει οτι τα τριαντάφυλλα στολίζονται στο βάζο καλύτερα όταν έιναι μονά.
Πραγματικά είναι πιο όμορφο ένα βάζο που έχει ένα τριαντάφυλλο από ένα που έχει δύο.
Ακόμα καλύτερο είναι ένα βάζο που έχει πέντε τριαντάφυλλα από ένα άλλο που έχει έξι.
-2-
Μια άλλη θεωρία λέει οτι τα τριαντάφυλλα προσφέρονται ζυγά. Αγοράζει λοιπόν κανείς μονά με την σκέψη οτι το επόμενο ζυγό είναι αυτός ή αυτή που τα λαμβάνει.
-3-
Ένας μύθος που κυκλοφορεί μέσα στα ανθοπωλεία είναι οτι κάποτε κάποιος μπήκε σε ένα ανθοπωλείο με σκοπό να αγοράσει 32 κόκκινα τριαντάφυλλα.
Ο ανθοπώλης με την πρώτη ματιά διαπίστωσε πως στο βάζο υπήρχαν 31. (Μπορεί να σας φαίνεται απίστευτο αλλά είμαι σε θέση να γνωρίζω σχεδόν πάντα πόσα τριαντάφυλλα έχει ένα βάζο)
Γύρισε λοιπόν ο ανθοπώλης στον πελάτη και με πολύ φυσικό τρόπο του είπε να αγοράει 31 τριαντάφυλλα γιατί πάνε καλύτερα μονά....
Ο πρώτος κύκλος του αφιερώματος κλείνει με αυτό το κείμενο.
Το αφιέρωμα θα συνεχιστεί με νέο κείμενο στις 21 Αυγούστου.
Δευτέρα, Αύγουστος 07, 2006
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
Γράφει η an-lu
Για πολλά χρόνια, τόσο ως παιδί όσο και μετά την ενηλικίωσή μου, συνυπήρχαμε στο ίδιο σπίτι η αφεντιά μου, η μητέρα μου και η γιαγιά μου. Συνήθως ήμασταν ή στο πατρικό της μητέρας μου ή στο παλιό σπίτι στο Πόρτο-Ράφτη.
Εννοείται, ότι το πατρικό είχε κήπο, ο οποίος ήταν το βασίλειο της γιαγιάς μου.
Τα περισσότερα απογεύματα, μετά τον κάματο της ημέρας, ασχολείτο με τα λουλούδια του κήπου της.
Τριανταφυλλιές, γεράνια, κρίνα της Παναγιάς, διάφορα εποχικά, αλλά πάνω απ΄ όλα, ντάλιες! Μεγαλώνοντας, η γιαγιά μου έλεγε ότι οι ντάλιες ήταν τα αγαπημένα της λουλούδια διότι είχαν έντονα χρώματα και μεγάλα λουλούδια.
Δεν είχε πάντα τη δυνατότητα να βρίσκει βολβούς τους και αυτό την έκανε να ψάχνει συνέχεια.
Ομολογώ, ότι δεν μπορούσα να κατανοήσω την αγάπη της για τις ντάλιες, μέχρι που έκανε τη δεύτερη εγχείρηση καταρράκτη και το πρώτο καιρό μπορούσε μόνο να ξεχωρίζει τα έντονα χρώματα.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η γιαγιά μου είχε πάντα αδύναμη όραση, οπότε το μόνο που σίγουρα της έκανε εντύπωση, ήταν το χρώμα…
Με τη μητέρα μου πάλι, αυτό που κυριαρχούσε ήταν οι μυρωδιές…
Η κολώνια σήμα κατατεθέν της ήταν και είναι η Diorissimo η οποία έχει σαν βασικό άρωμα το μιγκέ με λίγους τόνους γιασεμιού… Δεν είναι τυχαίο που το αγαπημένο της λουλούδι είναι η γαρδένια. Όσο ζούσε ο πατέρας μου, έβγαιναν συχνά και πάντα επέστρεφαν με γαρδένιες-αναμνηστικά της εξόδου τους. Το κακό με την γαρδένια είναι ότι είναι ευαίσθητη και θέλει πολύ σίδηρο, όπως και η μητέρα μου για κάποια χρόνια…είναι επίσης και το δώρο-πασπαρτού, όποτε δεν θέλει να της χαρίσω «τίποτα» ή ξεμένω από ιδέες. Μια γλάστρα γαρδένιας…
Εγώ πάλι είμαι τύπος του πολλά-σε-ένα. Λατρεύω τα γιασεμιά για το άρωμά τους, με ιντριγκάρουν οι ορχιδέες με τα ασυνηθιστα χρώματα και σχέδιά τους, αλλά θέλω και κάτι για την αφή. Δεν μπορώ τα κομμένα λουλούδια που είναι καταδικασμένα να πεθάνουν σύντομα, προτιμώ τις γλάστρες ή τα παρτέρια. Αν ήταν να επιλέξω ΤΟ αγαπημένο μου λουλούδι, θα ήταν σίγουρα ένα ευωδιαστό τριαντάφυλλο σωμών χρώματος (το αγαπημένο μου χρώμα) ή ένα βαθυκόκκινο, σχεδόν μπορντώ βελούδινο άνθος. Σημειωτέον ότι το τελευταίο, δεν το έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου, απλά ξέρ
ω ότι υπάρχει και ελπίζω κάποια μέρα να αποκτήσω ένα στον κήπο μου.
Για πολλά χρόνια, τόσο ως παιδί όσο και μετά την ενηλικίωσή μου, συνυπήρχαμε στο ίδιο σπίτι η αφεντιά μου, η μητέρα μου και η γιαγιά μου. Συνήθως ήμασταν ή στο πατρικό της μητέρας μου ή στο παλιό σπίτι στο Πόρτο-Ράφτη.
Εννοείται, ότι το πατρικό είχε κήπο, ο οποίος ήταν το βασίλειο της γιαγιάς μου.
Τα περισσότερα απογεύματα, μετά τον κάματο της ημέρας, ασχολείτο με τα λουλούδια του κήπου της.
Τριανταφυλλιές, γεράνια, κρίνα της Παναγιάς, διάφορα εποχικά, αλλά πάνω απ΄ όλα, ντάλιες! Μεγαλώνοντας, η γιαγιά μου έλεγε ότι οι ντάλιες ήταν τα αγαπημένα της λουλούδια διότι είχαν έντονα χρώματα και μεγάλα λουλούδια.
Δεν είχε πάντα τη δυνατότητα να βρίσκει βολβούς τους και αυτό την έκανε να ψάχνει συνέχεια.
Ομολογώ, ότι δεν μπορούσα να κατανοήσω την αγάπη της για τις ντάλιες, μέχρι που έκανε τη δεύτερη εγχείρηση καταρράκτη και το πρώτο καιρό μπορούσε μόνο να ξεχωρίζει τα έντονα χρώματα.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η γιαγιά μου είχε πάντα αδύναμη όραση, οπότε το μόνο που σίγουρα της έκανε εντύπωση, ήταν το χρώμα…
Με τη μητέρα μου πάλι, αυτό που κυριαρχούσε ήταν οι μυρωδιές…
Η κολώνια σήμα κατατεθέν της ήταν και είναι η Diorissimo η οποία έχει σαν βασικό άρωμα το μιγκέ με λίγους τόνους γιασεμιού… Δεν είναι τυχαίο που το αγαπημένο της λουλούδι είναι η γαρδένια. Όσο ζούσε ο πατέρας μου, έβγαιναν συχνά και πάντα επέστρεφαν με γαρδένιες-αναμνηστικά της εξόδου τους. Το κακό με την γαρδένια είναι ότι είναι ευαίσθητη και θέλει πολύ σίδηρο, όπως και η μητέρα μου για κάποια χρόνια…είναι επίσης και το δώρο-πασπαρτού, όποτε δεν θέλει να της χαρίσω «τίποτα» ή ξεμένω από ιδέες. Μια γλάστρα γαρδένιας…
Εγώ πάλι είμαι τύπος του πολλά-σε-ένα. Λατρεύω τα γιασεμιά για το άρωμά τους, με ιντριγκάρουν οι ορχιδέες με τα ασυνηθιστα χρώματα και σχέδιά τους, αλλά θέλω και κάτι για την αφή. Δεν μπορώ τα κομμένα λουλούδια που είναι καταδικασμένα να πεθάνουν σύντομα, προτιμώ τις γλάστρες ή τα παρτέρια. Αν ήταν να επιλέξω ΤΟ αγαπημένο μου λουλούδι, θα ήταν σίγουρα ένα ευωδιαστό τριαντάφυλλο σωμών χρώματος (το αγαπημένο μου χρώμα) ή ένα βαθυκόκκινο, σχεδόν μπορντώ βελούδινο άνθος. Σημειωτέον ότι το τελευταίο, δεν το έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου, απλά ξέρ
ω ότι υπάρχει και ελπίζω κάποια μέρα να αποκτήσω ένα στον κήπο μου.
Πέμπτη, Αύγουστος 03, 2006
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΛΥΣΣΑΣ
Γράφει η rodia
Κάθε μέρα, κατά το μεσημεράκι, περνάει κάποιος που φωνάζει με φωνή στεντόρια και οργίλη: «Ο ανθρωπόλυσσας!»
Οταν τον πρωτάκουσα, πίστευα πως άκουγα να φωνάζει «Ο ανθοπώλης σας!» γρήγορα όμως έλαβε η εσωτερική μου ακοή το πραγματικό μήνυμα.
Μπορεί άραγε, για αναρωτηθείτε κι εσείς, κάποιος με φωνή οργίλη να διαλαλεί -και τόσο δυνατά μάλιστα- την πώληση ανθέων;
Δε γίνεται! Δεν είναι δυνατόν!
Οπότε, η πρώτη μου σκέψη, αυτό που άκουσα την πρώτη φορά δηλαδή, ήταν εντελώς λάθος. Βγήκα κιόλας στο μπαλκόνι για να βεβαιωθώ.
Κάποιος με μορφή ανθρώπου, μελαχροινός ως εκεί που δεν παίρνει, περιδιάβαινε τα στενά μέχρι να φτάσει στη μικρή μου πλατεία φωνάζοντας -σκούζοντας καλύτερα ή ουρλιάζοντας δυνατά- τη γνωστή κραυγή του «Ο ανθρωπόλυσσας!»
Η φωνή του ακούγεται τουλάχιστον δέκα λεπτά πριν εμφανιστεί η ταλαιπωρημένη του μορφή.
Γιατί ταλαιπωρημένη;
Μάλλον επειδή δε βρίσκει θύματα με τη συχνότητα που θα ήθελε ίσως. Κουβαλάει, σίγουρα ως προπέτασμα καπνού, ως καμουφλάζ ή παραλλαγή -επί το ελληνικώτερο- ένα σωρό γλάστρες και γλαστράκια με διάφορα φυτά, καθώς και χώμα και σακκουλάκια με λίπασμα. Διστάζω ακόμα και να φανταστώ τι παθαίνουν όσοι ψωνίζουν απο τα προϊόντα του. Μάλλον θα τους δαγκώνει ή θα τους καταπίνει αμάσητους, έτσι λυσσασμένος που δείχνει από τη φωνή του.
Κι αν καταπίνει τα θύματά του, έχει καλώς. Αν όμως τα δαγκώνει, εκείνα σίγουρα θα λυσσάνε και η λύσσα θα μεταδίδεται σα χείμαρρος που δεν έχει σταματημό. Τρέμω στην ιδέα πως θα πλημμυρήσουμε -αν δεν έχει ήδη γίνει αυτό- απο πεινασμένους ανθρωπόλυσσες!Πάντως, αυτός ειδικά, έχει την ευγένεια να προειδοποιεί κραυγάζοντας τη φοβερή του ιδιότητα, την ασθένειά του.
Ή μήπως δεν πρόκειται περί ασθενείας;
Μήπως είναι κάτι τι κληρονομικό ή μήπως πρόκειται για ιδιότητα εξωγήϊνων όντων ή οντοτήτων απο το υπερπέραν;
Ιδού μερικά ερωτήματα, που θα μείνουν χωρίς απάντηση μια και δε λογαριάζω να δοκιμάσω να τον συναπαντήσω.
Με φτάνει να τον ακούω τρέμοντας, να περνά διαλαλώντας την ανθρωπόλυσσά του.
Μα καλά, σκέφτομαι ώρες ώρες, κανείς άλλος δεν πονηρεύεται τι μπορεί να συμβαίνει αληθινά;
Είναι δυνατό να μένουμε έτσι απροστάτευτοι μπροστά σε μια τέτοια απειλή; Ερμαια του κάθε ανθρωπόλυσσα, που μασκαρεύεται σε ανθοπώλη;
Χθες το μεσημέρι τον ξαναείδα. Ναι, δεν το κρύβω, είχα την περιέργεια να τον ξανακρυφοκοιτάξω να περνά και βγήκα στο μπαλκόνι.
Το βλέμμα μου έπεσε στις γλάστρες με τα φυτά, που φροντίζω με προσοχή. Εχει γούστο!
Μπας και έχω γίνει ένας απο αυτούς; Χωρίς να το καταλάβω; Είναι δυνατό να έχω αρπάξει μια γερή δόση ανθωπόλυσσας;
Να έχω ανθρωπολυσσάξει;
Υπάρχουν, πράγματι, μερικές φορές που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου! Τα βάζω με όλους και με όλα, και χωρίς ντροπή μάλιστα, χωρίς να φοβάμαι καθόλου.
Ευτυχώς, αυτό το σύμπτωμα ελέγχεται ακόμη επαρκώς.
Αλλά πάλι... Γιατί να θέλω να κρυφοκοιτάζω;
Μήπως για να βλέπω τα λουλούδια; Μήπως, αναρωτιέμαι τρέμοντας, η αγάπη για τα φυτά είναι μια ένδειξη της επάρατης αυτής νόσου; Ε, λοιπόν, ναι! Το αποφάσισα. Θα ελέγχω καθημερινά τη χροιά της φωνής μου και... Δε θα ξαναβγώ στο μπαλκόνι!
Κάθε μέρα, κατά το μεσημεράκι, περνάει κάποιος που φωνάζει με φωνή στεντόρια και οργίλη: «Ο ανθρωπόλυσσας!»
Οταν τον πρωτάκουσα, πίστευα πως άκουγα να φωνάζει «Ο ανθοπώλης σας!» γρήγορα όμως έλαβε η εσωτερική μου ακοή το πραγματικό μήνυμα.
Μπορεί άραγε, για αναρωτηθείτε κι εσείς, κάποιος με φωνή οργίλη να διαλαλεί -και τόσο δυνατά μάλιστα- την πώληση ανθέων;
Δε γίνεται! Δεν είναι δυνατόν!
Οπότε, η πρώτη μου σκέψη, αυτό που άκουσα την πρώτη φορά δηλαδή, ήταν εντελώς λάθος. Βγήκα κιόλας στο μπαλκόνι για να βεβαιωθώ.
Κάποιος με μορφή ανθρώπου, μελαχροινός ως εκεί που δεν παίρνει, περιδιάβαινε τα στενά μέχρι να φτάσει στη μικρή μου πλατεία φωνάζοντας -σκούζοντας καλύτερα ή ουρλιάζοντας δυνατά- τη γνωστή κραυγή του «Ο ανθρωπόλυσσας!»
Η φωνή του ακούγεται τουλάχιστον δέκα λεπτά πριν εμφανιστεί η ταλαιπωρημένη του μορφή.
Γιατί ταλαιπωρημένη;
Μάλλον επειδή δε βρίσκει θύματα με τη συχνότητα που θα ήθελε ίσως. Κουβαλάει, σίγουρα ως προπέτασμα καπνού, ως καμουφλάζ ή παραλλαγή -επί το ελληνικώτερο- ένα σωρό γλάστρες και γλαστράκια με διάφορα φυτά, καθώς και χώμα και σακκουλάκια με λίπασμα. Διστάζω ακόμα και να φανταστώ τι παθαίνουν όσοι ψωνίζουν απο τα προϊόντα του. Μάλλον θα τους δαγκώνει ή θα τους καταπίνει αμάσητους, έτσι λυσσασμένος που δείχνει από τη φωνή του.
Κι αν καταπίνει τα θύματά του, έχει καλώς. Αν όμως τα δαγκώνει, εκείνα σίγουρα θα λυσσάνε και η λύσσα θα μεταδίδεται σα χείμαρρος που δεν έχει σταματημό. Τρέμω στην ιδέα πως θα πλημμυρήσουμε -αν δεν έχει ήδη γίνει αυτό- απο πεινασμένους ανθρωπόλυσσες!Πάντως, αυτός ειδικά, έχει την ευγένεια να προειδοποιεί κραυγάζοντας τη φοβερή του ιδιότητα, την ασθένειά του.
Ή μήπως δεν πρόκειται περί ασθενείας;
Μήπως είναι κάτι τι κληρονομικό ή μήπως πρόκειται για ιδιότητα εξωγήϊνων όντων ή οντοτήτων απο το υπερπέραν;
Ιδού μερικά ερωτήματα, που θα μείνουν χωρίς απάντηση μια και δε λογαριάζω να δοκιμάσω να τον συναπαντήσω.
Με φτάνει να τον ακούω τρέμοντας, να περνά διαλαλώντας την ανθρωπόλυσσά του.
Μα καλά, σκέφτομαι ώρες ώρες, κανείς άλλος δεν πονηρεύεται τι μπορεί να συμβαίνει αληθινά;
Είναι δυνατό να μένουμε έτσι απροστάτευτοι μπροστά σε μια τέτοια απειλή; Ερμαια του κάθε ανθρωπόλυσσα, που μασκαρεύεται σε ανθοπώλη;
Χθες το μεσημέρι τον ξαναείδα. Ναι, δεν το κρύβω, είχα την περιέργεια να τον ξανακρυφοκοιτάξω να περνά και βγήκα στο μπαλκόνι.
Το βλέμμα μου έπεσε στις γλάστρες με τα φυτά, που φροντίζω με προσοχή. Εχει γούστο!
Μπας και έχω γίνει ένας απο αυτούς; Χωρίς να το καταλάβω; Είναι δυνατό να έχω αρπάξει μια γερή δόση ανθωπόλυσσας;
Να έχω ανθρωπολυσσάξει;
Υπάρχουν, πράγματι, μερικές φορές που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου! Τα βάζω με όλους και με όλα, και χωρίς ντροπή μάλιστα, χωρίς να φοβάμαι καθόλου.
Ευτυχώς, αυτό το σύμπτωμα ελέγχεται ακόμη επαρκώς.
Αλλά πάλι... Γιατί να θέλω να κρυφοκοιτάζω;
Μήπως για να βλέπω τα λουλούδια; Μήπως, αναρωτιέμαι τρέμοντας, η αγάπη για τα φυτά είναι μια ένδειξη της επάρατης αυτής νόσου; Ε, λοιπόν, ναι! Το αποφάσισα. Θα ελέγχω καθημερινά τη χροιά της φωνής μου και... Δε θα ξαναβγώ στο μπαλκόνι!
