art-flo by Stavros Katsaris

Γράφει η eva
Η ιστορια με τα λουλουδια και τη γλωσσα τους ξεκινησε το 1600 στην Κωνσταντινουπολη και εφτασε στην Αγγλια το 1716 απο τη Λαιδη Mary Wortley Montagu η οποια εζησε χρονια στην Τουρκια με το συζυγο της.
Το ενδιαφερον μετα περασε στη Γαλλια οπου το βιβλιο Le Langage des Fleurs τυπωθηκε με πανω απο 800 ερμηνειες λουλουδιων.
Οριστε μερικες απο αυτες..
Ασπρο μπουμπουκι τριανταφυλλο-καρδια που αγνοει τον ερωτα
Κροκος-μη με εκμεταλλευτεις
Ινδικο γιασεμι-δεσιμο
Σκουρο κοκκινο γαρυφαλλο-Αλοιμονο στη φτωχη μου καρδια!
Σκουρο κοκκινο τριανταφυλλο-μεγαλη ντροπη
κοκκινο τριανταφυλλο ανοιχτο-ομορφια
χρυσανθεμο-ξεγνοιασια σε μεγαλη ηλικια
κοκκινη παπαρουνα-παρηγορια
κοκκινη τουλιπα-δηλωση αγαπης
κιτρινο τριανταφυλλο-μειωση αγαπης
τριανταφυλλο χωρις αγκαθια-προωρη προσκολληση σε εναν εραστη
ανεμωνα-προσδοκια
κατακοκκινη παπαρουνα-υπερβολη,
φανταστικομπλε βιολετα-πιστη
ασπρο τριανταφυλλο-σου αξιζω
ανθη ροδακινιας-ειμαι σκλαβος σου
ιριδα-εχω ενα μηνυμα για σενα
ασπρη μαργαριτα-αθωοτητα
ανθος λωτου-παραξενη αγαπη
κισσος-γαμος
κιτρινη ιριδα-παθος
τριανταφυλλο αγριο-απολαυση και πονος
παιωνια-ντροπη,συστολη
λευκη παπαρουνα-υπνος
πανσες-σκεψεις
ζινια-σκεψεις απουσιας φιλου
ασπρο και κοκκινο τριανταφυλλο μαζι-μαζι,ενοτητα
ροζ γαρυφαλλο-η αγαπη μιας γυναικας
δεντρολιβανο-η παρουσια σου με αναζωογονει ακομα..
ενα μπουμπουκι τριανταφυλλου χωρις αγκαθια αλλα με τα φυλλα του σημαινει"Δεν φοβαμαι πια,ελπιζω"
ενα μπουμπουκι τριανταφυλλου χωρις φυλλα κι αγκαθια σημαινει"δεν υπαρχει τιποτα που να φοβαμαι και να ελπιζω"
Ενα ολανοιχτο τριανταφυλο πανω απο δυο μπουμπουκια δειχνει μυστικοτητα
Ενα φυλλο δαφνης γυρω απο ενα μπουκετο σημαινει ΕΙΜΑΙ
ενω φυλλα κισσου δεμενα μαζι σημαινουν ΕΧΩ.
Τα γαρυφαλλα εχουν δικες τους σημασιες αλλα θα τα δουμε αργοτερα...

Γράφει η ralou
Δεν της άρεσαν πολύ τα θαμνώδη ανθοφόρα φυτά.
Μια μεγάλη μπιγκόνια με τα ντελικάτα άνθη της, ξαπλωμένη στην ζαρντινιέρα ή μια τριανταφυλλιά με τα λαμπρά της μπουμπούκια στιβαρά φυτρωμένη στον κήπο ή τέσσερις ρίζες χρυσάνθεμα αραδιασμένα στο παρτέρι που βγάζουν γλώσσα στον χλωμό ήλιο του Οκτώβρη δεν της έλεγαν και πολλά.

Στην καρδιά της είχε τα δέντρα.

Σαν παιδί, πέρασε ευτυχισμένα καλοκαίρια κάτω από μια κουκουναριά.
Κοιμήθηκε στην σκιά της παραμονεύοντας τις κουκουνάρες να σκάσουν και να τινάξουν τους μαύρους ξύλινους σπόρους τους, ράγισε δύο νεογιλά δόντια προσπαθώντας να τους σπάσει στο στόμα και κόλλησε τα χέρια της με μυρωδάτο ρετσίνι.

Σαν έφηβη, υιοθέτησε όλα τα οπωροφόρα δέντρα που φύτρωναν στον μικρό κήπο του σπιτιού από τα κουκούτσια των φρούτων του καλοκαιριού και του χειμώνα.
Ροδακινιά, με μυρωδάτα ροδάκινα καμιά φορά. Μηλιά, με πράσινα μήλα όταν δεν τα κατέστρεφαν άγνωστες αρρώστιες. Μανταρινιά, με μεγάλα ζουμερά Χιώτικα μανταρίνια που έζησε δεκαετίες. Μνημειώδης βερικοκιά, που άντεξε σε ξερίζωμα και μετακόμιση σε ξένο κήπο όταν το σπίτι απλωνόταν λαθραία σε βάρος του δικού της, για να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας.
Μάχες έπρεπε να δώσει με τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας που έβλεπαν τα βλαστάρια να μεγαλώνουν σε δέντρα καλύπτοντας και το τελευταίο τετραγωνικό του μικρού χώρου. Και τις κέρδιζε όλες.

Σαν νεαρή κοπέλα, αγάπησε τα πλατάνια και τα νερά τους. Ερωτεύτηκε το καφέ-κόκκινο χρώμα των φύλλων τους το φθινόπωρο και αγάπησε την φρέσκια δροσερή μυρωδιά τους την άνοιξη. Έπλεξε όνειρα και έρωτες κάτω από την σκιά τους, δέχτηκε δώρο σκαλισμένες καρδιές στους κορμούς τους και μελαγχόλησε με τα γυμνά χειμερινά κλαδιά τους.

Σαν νέα γυναίκα, έζησε με τις λεύκες. Εκείνες τις ψηλόλιγνες καταπράσινες λεύκες που διακοσμούν με την κομψότητα τους τα πάρκα. Που διαφημίζουν την γονιμότητα τους μη διστάζοντας να χιονίσουν τα πεζοδρόμια με τους σπόρους τους την άνοιξη και που κροταλίζουν τα ζωηρά φύλλα τους στον άνεμο, χειροκροτώντας την ζωή.

Σαν μεσήλικας, δέθηκε με τους ευκάλυπτους.
Ειδικά αυτούς τους τεράστιους που ζουν μέσα στην πόλη ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες. Έκανε φάρμακο από τα φύλλα τους, μύρισε τα ευεργετικά αιθέρια έλαια τους, λάτρεψε το σχήμα, την κορμοστασιά τους και την ελευθερία τους στους αέρηδες του Αυγούστου. Περιπλανήθηκε στον πολύχρωμο χάρτη του κορμού τους και μέτρησε τα σπουργίτια στα κλαδιά τους όταν καμιά φορά αυτό αποτελούσε τις μοναδικές καλοκαιρινές διακοπές της.
Και τους ευλόγησε όταν γέμιζαν το τοπίο που καδράριζε η μπαλκονόπορτα του σαλονιού στο αστικό της διαμέρισμα, επίφαση μιας ζωής στην ύπαιθρο που ποθούσε.

Υπερήλικας πια, άρχισε να συμπαθεί τα κυπαρίσσια. Με τόσους αγαπημένους να έχουν φύγει και με συχνές επισκέψεις στα κοιμητήρια, της έγιναν αγαπητά για την ηρεμία την σεμνότητα και την μετριοφροσύνη τους αλλά και την ανάταση τους προς τον ουρανό ενώ ταυτόχρονα τραβούσαν τους χυμούς τους από τον θάνατο.

Ναι. Με τα δέντρα δέθηκε στην ζωή της.

Με μια μοναχική κουκουναριά μέσα σε θερισμένα καλοκαιρινά χωράφια.
Με μερικά ανοιξιάτικα οπωροφόρα γεμάτα υποσχέσεις για καρπούς.
Με πολλά πλατάνια σε μια ρεματιά.
Με δέκα κομψές λεύκες στο πάρκο.
Με δύο ευκάλυπτους στο απέναντι πεζοδρόμιο
Και με επτά κυπαρίσσια φυτρωμένα στην σειρά, δίπλα στον τοίχο του κοιμητηρίου.

Και όλα αυτά τα χρόνια έβγαλε και αυτή σιγά-σιγά ρίζες που χώθηκαν στο χώμα και την καθήλωσαν και το δέρμα στέγνωσε και έγινε καφετί σαν κορμός. Αλλά το μυαλό πάντα φρέσκο, άπλωσε… άπλωσε και φούντωσε σαν φυλλωσιά.

Μετά, λίγο πριν το τέλος, νόμισε κι η ίδια ότι είχε γίνει μια δισχιλιετής σεκόγια. Που έβλεπε από το ύψος του κορμού και των χρόνων της την ζωή της και θρόιζε τα φύλλα της
αναμένοντας τον θάνατο
και ελπίζοντας στην αθανασία…

Γράφει η eleni63

Πώς να εξηγήσει κανείς σε όποιον κυνηγάει το χρήμα και τη δόξα ότι μετά το τέλος της επίγειας ζωής του τον περιμένει (ίσως και στην καλύτερη περίπτωση) ένας όμορφος κήπος?
Για την κόλαση δεν γίνεται λόγος. Φωτιές, πόνος και φρίκη είναι καταστάσεις γνωστές σε όλους και δεν απαιτείται ιδιαίτερη εξήγηση για το καθεστώς που θα βρεθεί ο αμαρτωλός.
Ποια χαρά όμως θα έχει ένας σημαντικός πχ πολιτικός, ή ένας διάσημος ηθοποιός αν βρεθεί, ως άλλος Κινκινάτος, στον κήπο της Εδέμ?

Είναι τάχα ανταμοιβή για μιας ζωής θυσίες η εγκατάσταση σε κήπο? Ούτε στη Μύκονο με τα μοντέλα, ούτε στο Μανχάταν με τους διάσημους ούτε σε κτίρια ασφαλή και θωρακισμένα. Ούτε καν μια μεγάλη Φεράρι, ούτε ένα πολυτελές εστιατόριο.
Πλάι στους βασιλικούς, τις μαντζουράνες και τις τριανταφυλλιές, τις μαργαρίτες και τις γαρδένιες θα κάθονται οι σπουδαίοι των αιώνων. Λένε. Οι θεοί τριγυρνούν σε κήπους. Στις Εμαους, στον κήπο της Παναγιάς, στους κήπους του Αλάχ, οι θεοί αγαπούν τα λουλούδια.
Αλλά οι σπουδαίοι το γνωρίζουν?
Να ήξεραν τάχα το λόγο που οι θεοί προτιμούν τα λουλούδια?

Ίσως θα μπορούσε να τους πει ο κηπουρός του Λουδοβίκου του 14ου που του σκάρωσε τις Βερσαλλίες. Ο επίγειος κήπος της εξουσίας.
Για τον σπουδαίο αυτό κηπουρό και τη φιλοσοφία του θα κουβεντιάσουμε όμως μια άλλη φορά.
Ίσως θα μπορούσε να τους πει κάποιος διάσημος Άραβας κηπουρός που σμιλεύει με λουλούδια τα τζαμιά του θεού τριγύρω και αφήνει στη μέση να αναβλύζει νερό.
Οι αραβικοί κήποι είναι και αυτοί ένα άλλο μεγάλο θέμα που αξίζει να το κουβεντιάσουμε αναλυτικά άλλη φορά όμως.
Ίσως θα μπορούσε να τους πει ο κάτοικος της ερήμου τη σημασία ενός κήπου και ενός λουλουδιού. Αλλά την έρημο την ξέρουμε όλοι μας. Όχι φυσικά τη Σαχάρα αλλά τη μέσα μας έρημο που την αντικρίζουμε με δέος πότε πότε.
Ίσως κάθε ένας από μας που ονειρεύεται έναν κήπο με μια φωλιά για τα παιδιά…Αλλά και πόσοι από εμάς δεν συνηθίσαμε στα τριάρια?
Ίσως τέλος θα μπορούσε να πει δυό κουβεντούλες ο μικρός Πρίγκιπας και το λουλούδι του (μια και λέγαμε για την έρημο)…

Μπορεί όμως και νάγινε λάθος από τις γραφές και να μην πρόκειται περί κήπου… Σίγουρα αυτή η σκέψη καθησυχάζει όσους θα ευτυχούσαν κλεισμένοι σε χρηματοκιβώτια ή μπροστά από την οθόνη του χρηματιστηρίου. Γι’αυτούς το δίχως άλλο η Εδέμ μοιάζει με τράπεζα. Και για όσους ονειρεύονται εξουσία η Εδέμ μοιάζει με γραφείο υπουργικό.

Λένε όμως πολλοί και για πολλούς αιώνες ότι ο Παράδεισος είναι κήπος. Δεν είναι βέβαια σίγουρο αν δέχονται σκυλιά εκεί (ο Ραμ στη Μαχαμπαράτα το ρίσκαρε και αρνήθηκε να πάει χωρίς το σκύλο του) αλλά αν δέχονται αξίζει τάχα νάναι κανείς καλός?
Αξίζει να μοχθεί για να μοιραστεί κάποτε μόνο ένα μικρό κήπο?

Έτσι λένε πάντως. Μόνον κήπος. Με γιασεμιά και με γαζίες. Και ίσως- ίσως λένε με το σκύλο τους. Αν τύχει και είναι κανείς καλός.
Τώρα τι να σας πω. Εγώ από παιδί ένα κήπο με λουλούδια και με δένδρα ονειρεύομαι. Και ένα σκυλί. Ίσως και ένα ποδήλατο.
Λένε πώς έτσι είναι και ο Παράδεισος. Εμένα μου φτάνει και για λίγο σε τούτη τη ζωή.
Για τους άλλους δεν πολυσκοτίζομαι. Αν ο κήπος τους σοκάρει τι να κάνουμε. Υπάρχει πάντα ένα χρηματοκιβώτιο να κλειστούν εντός του για πάντα.

Γράφει η apousia
Σταύρο καλησπέρα !
Είμαι η Μαρίνα,αυτή που υπογράφει με το νικ απουσία.
Είδα το πολύ όμορφο post σου και την ακόμα ομορφότερη και ευγενική προς>όλους πρόσκλησή σου..
Επειδή τα λουλούδια είναι για όλους, η άλλη όψη της χαράς,της αέναης >κίνησης>που κάνει η ζωή,είναι η μορφή του έρωτα και της αγάπης,είναι τόσα και τόσα
όμορφα συναισθήματα,εγώ θα ήμουν εντελώς εκτός κλίματος αν έγραφα..
Αγαπώ παράφορα τα λουλούδια φίλε Σταύρο!
Μα τα λουλούδια μπήκαν στη ζωή μου,με αφορμή την κατάργηση της ζωής,το
θάνατο...
Πραγματικά χιλιάδες από κατάλευκα χρυσάνθεμα,κόκκινα τριαντάφυλλα και λευκά
λίλιουμ σκέπασαν και σκεπάζουν τούτα τα εφτά σχεδόν χρόνια του λυγμού και
της οδύνης το αιώνιο κρεβάτι του...
Είναι απίστευτο πώς τόσα ονόματα λουλουδιών και φυτών,μπήκαν ξαφνικά στην
καθημερινότητά μου!
Σε μένα,που το μόνο που κατάφερνα ήταν να ξεχωρίζω το τριαντάφυλλο από το γαρύφαλλο..
Και τώρα μιλάω με τις πρίμουλες,χαιδεύω τους κατηφέδες,αγκαλιάζω τα
Αλεξανδρινά,στάζω δάκρυ βροχής στα κυκλάμινα,ποτίζω αχόρταγα τους
βασιλικούς
και μιλάω στη γαρδένια,την καλοπιάνω,για να του στέλνει πιο έντονο το άρωμά
της,να τον ξεκουράζει...
Διαλέγω χρώματα στις ορτανσίες,περιποιούμαι τις αζαλέες ακόμα κι όταν
χάσουν
τα άνθη τους..
Ντύνω τους μεγάλους γιουνίπερους με τη σιωπή του,και αφήνω τα μικρά
goldcrest να ανταγωνίζονται την περηφάνεια του μεγάλου κυπαρισσιού που τον
προστατεύει από τον πύρινο ήλιο του καλοκαιριού..
Μικρές δαφνούλες,μιμόζες και καλαγγχόες ακουμπούν στο απέριττο μάρμαρο,εκεί
ακριβώς,επάνω από την σταματημένη καρδιά του.
Τα παρτέρια μόνο πράσινα,όχι χρώμα,φρουροί άγρυπνοι και παραστάτες της
μνήμης του!
Και πίσω,αγκαλιάζοντας τον όρθιο σταυρό,και τον ίδιο το Μάρκο λέω εγώ,ένα
απαρηγόρητο γιασεμί..
Που σε πείσμα των εποχών,δεν εξαφανίζεται....
Σταύρο σε κούρασα,σου ζητάω συγγνώμη!
Ήθελα να απολογηθώ,που δεν μπορώ να γράψω κάτι,θα είμαι έξω από το κλίμα
της
γιορτής...
Σ'ευχαριστώ για την ευαισθησία και την αλήθεια σου!
Την αγάπη μου στο αγοράκι σου!
Μαρίνα.