art-flo by Stavros Katsaris

Έχετε σκεφτεί πως βρεθήκατε να κάνετε το επάγγελμα που κάνετε σήμερα?
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με το επαγγελμά σας, ποιός ή ποιά σας βοήθησαν?
Τώρα που πλησιάζουμε στο τέλος του αφιερώματος για τα λουλούδια θα ταξιδέψουμε λίγο στο πως εγώ βρέθηκα στον κόσμο του λουλουδιού!
Ο Πατέρας μου, τελευταίο παιδί μιας πολύτεκνης και φτωχής οικογένειας σε ηλικία 11 ετών βρίσκεται να ψάχνει για το μεροκάματο!
Τότε στον Πειραιά τα ανθοπωλεία ήταν μετρημένα και βρίσκονταν όλα στο ίδιο μέρος.
Εξυπηρετούσαν όλα τα δυτικά προάστεια και είχαν πάντα πάρα πόλυ δουλειά.
Ο πατέρας μου ξεκινάει από το ανθοπωλείο του Μουστάκη ως παιδί για τα θελήματα, γρήγορα όμως το μάτι του αείμνηηστου Γιωργίκου (μάστορα στο συγκεκριμένο ανθοπωλείο) θα δει το ταλέντο του πατέρα μου στην ανθοδετική.
Τον πήρε κοντά του και γρήγορα ο πατέρας μου αποτελεί το νούμερο 2 τεχνίτη του ανθοπωλείου.
Κάπως ετσι προέκυψε η πρώτη μου επαφή με το ανθοπωλείο.
Παιδάκι 5 ετών πρωτομπήκα και πήρα την μυρωδιά του ανθοπωλείου.
Το βήμα όμως ήρθε αργότερα!
Η επιμονή της μητέρας μου οδηγεί τον πατέρα μου να ανοίξουν ανθοπωλείο στο Πειραιά!
Το 1989 ο πατέρας μου πλεον ανοίγει τα φτερά του σε ένα δικό του χώρο!
Η ανταπόκριση είναι μεγάλη αφού ο πατέρας μου ήταν ήδη όνομα στο χώρο των ανθοπωλείων!
Εγώ πιτσιρικάκι 11 ετών σκουπίζω πλέον το "δικό μας μαγαζί".
Η πίεση η δυσκολία της δουλειάς και μια απογοήτευση σε ένα σεμινάριο που πήγα στα 12 (έχω γράψει σχετικά) με κάνουν να είμαι αρνητικός στο να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο επάγγελμα!
Μια Κυριακή μεσημέρι μια κοπέλα μπαίνει στο μαγαζί και μου ζητάει ένα εντυπωσιακό μπουκέτο.
θέλωντας να την εντυπωσιάσω άρχισα να σχηματίζω το μπουκετο με ύφος χιλίων καλλιτεχνών!
Και μάλλον τα κατάφερα αφού άρχισε να μου λέει πόσο εντυπωσιάστηκε και πόσο τα χέρια μου μπορούν να φτιάχνουν αγγέλους!
Αυτό ήταν!
Είχα αποφασίσει τι θα κάνω πια στη ζωή μου!
Θα τρέλενα τις γυναίκες φτιάχνοντας μπουκέτα!
Πως όμως θα τα κατάφερνα?
Ο πατέρας καλός ανθοδέτης χωρίς όμως μεταδοτικότητα και με τακτικές συγκρούσεις μεταξύ μας, μάλλον δεν ήταν ο κατάλληλος!
Οπότε!
Σπύρος Μιχαλάκης.
Ο καλύτερος Έλληνας ανθοδέτης.
10 χρόνια μπροστά! Με συμμετοχή σε διαγωνισμούς, παγκόσμια αναγνωρισμένος μου δείχνει την μαγεία της ανθοδετικής και με κάνει να ξεχάσω το λόγο που είχα ήδη ξεκινήσει να μάθω τη δουλειά!
Τώρα στόχος μου ήταν να γίνω ο καλύτερος!
1997
Το επόμενο βήμα!
Ολλανδία!
Klaus Wagener
Ο άνθρωπος που μου άνοιξε τα σύνορα.
Τρελλάθηκα!
Δεν είχα καταλάβει μεχρί που τον γνώρισα πόσο μεγάλη αξία έχει ένα λουλούδι και πόσο μάταιοι είναι οι τίτλοι και το φαίνεσθε!
Προσγειώθηκα και απογειώθηκα ταυτόχρονα!
Ένιωσα δεος για το επάγγελμα που έκανα!
Έψαχνα και ψάχνω πάντοτε να εκφράσω αυτά που θέλω να πω μέσα από τα λουλούδια!
Πριν από λίγο καιρό συνάντησα ξανά την κοπέλα που αγόρασε εκείνη την Κυριακή το μπουκέτο!
Δεν γνώριζε πόσο σημαντική ήταν για μένα εκείνη η μέρα και όμως θυμόταν τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια!
Και μου υποσχέθηκε να τα γράψει σε χαρτί για να είναι το επόμενο πστ που θα ακολουθήσει!
Η Ειρήνη, ο Σπύρος, ο Klaus και εγώ θα κλείσουμε λοιπόν το αφιέρωμα για τα λουλούδια!

Γράφει η synas



Τα λουλούδια…

Στην αρχή μπουμπούκια, μικρούλια και κλειστά.
Κανείς δεν ξέρει, τι θα βγει.
Μια υποψία του είδους μόνο…
Όλοι τους οι χυμοί είναι ακόμη κρυμμένοι μέσα στον κάλυκα.
Και δεν μυρίζουν σχεδόν καθόλου.

Δειλά-δειλά ξεπετάγονται.
Πολύ τρυφερά. Πρώιμα. Ασχημάτιστα.
Το χρώμα τους είναι ακόμα χλωμό, το άρωμά τους ανεπαίσθητο
.
Ξαφνικά ένα πρωί μεταμορφώνονται σε αυτό, που η φύση τα έπλασε να γίνουν. Πανέμορφα. Υπερήφανα, ζωηρά, λαμπερά…
Αναδίδουν απροκάλυπτα πια τ’ άρωμά τους.

Μια ολόκληρη ημέρα κρατάει η δόξα τους.

Αμέσως μετά αρχίζει η παρακμή.
Τα πέταλα τους αρχίζουν ανεπαίσθητα να μαλακώνουν.
Το άρωμα τους σιγά-σιγά βαραίνει.

Τις επόμενες ημέρες το χρώμα τους αλλάζει, παίρνει μια κίτρινη χροιά.
Και μετά καφέ…
Κατεβάζουν αργά το κεφάλι προς το χώμα, μαραίνονται…
Τα πέταλά τους αρχίζουν ένα-ένα να πέφτουν.
Αυτές τις τελευταίες ημέρες το άρωμά τους καλύπτει το χώρο, σχεδόν αποπνικτικά.
Μυρίζουν πια θάνατο…

Γράφει η renata

Πάντα θεωρούσα τα λουλούδια κι όλα τα φυτά, σαν παιδιά ανυπεράσπιστα, ευάλωτα στις ορέξεις του καθενός! Γι αυτό όταν η μητέρα μου έκοβε τα λουλούδια να τα βάλει στο βάζο, νόμιζα πως πόναγαν!
Δε μ΄ άρεσαν τα συνηθισμένα φυτά, που είχαμε σχεδόν όλοι τότε : μπιγκόνιες, χρυσάνθεμα, γαριφαλιές . Ούτε ζήλευα τα τριαντάφυλλα , που είχαν μερικοί μόνο τότε (δείγμα ευμάρειας). Ήθελα να ΄χαμε στον κήπο γαρδένιες, γαζίες και γιασεμιά!
Αργότερα άρχισαν να μ’ αρέσουν τα πιο παράξενα φυτά και έφερα τον πρώτο κάκτο στη γειτονιά, μια «κακιά πεθερά», έπαθλο μιας κοπάνας απ΄ το φροντιστήριο στην ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς!! Άνθιζε μια φορά όλο το χρόνο μ΄ ένα βαθύ πορφυρό, σχεδόν μοβ, λουλούδι κι αυτό ήτανε! Το «πέθανε η μητέρα μου απ΄ το πολύ πότισμα!
Όταν παντρεύτηκα, βρέθηκα να φροντίζω γύρω στα δέκα πράσινα φυτά εσωτερικού χώρου, τα οποία πολλαπλασιάζονταν, μέχρι που μου κόλλησαν ψώρα απ΄ τις γαρδένιες που είχα. Παρ’ όλο το ράντισμα, γλίτωσε μόνο μια αράλια!
Αργότερα όταν είχα πια το δικό μου κήπο στο –πρώην-σπίτι μας, άρχιζα να φυτεύω στο χώμα λουλούδια από βολβούς : ίριδες, κάλες, υάκινθους, νάρκισσους, τουλίπες, φρέζες, γλαδιόλες κ.α.. Με συνάρπαζε η σκέψη πως κάθε άνοιξη, μετά από ένα χειμώνα ξεκούρασης, άρχιζαν με τη σειρά σχεδόν να ξεπροβάλουν πρώτα τα φύλλα τους κι έπειτα ένα ένα είδος ως τα τέλη Μαΐου είχαν όλα μετατρέψει τη ζαρντινιέρα (μια λωρίδα 5 μ Χ 0,5μ) σ’ ένα πολύχρωμο χαλί.
Αργότερα άρχισαν να μ’ αρέσουν οι πασχαλιές, αυτό το λιλά τους με τρέλαινε, και περίμενα ν΄ ανθίσει το ροδόδεντρο.
Τα φυτά που έχω απωθημένο να βάλω στον κήπο μου είναι πλέον η μπουκαμβίλια (που δυστυχώς την καίει ο πάγος εδώ) , ο ιβίσκος που θαύμασα στη Ρόδο (φωτό του προφίλ) κι ό,τι άλλο εξωτικό μου κολλήσει!
Όσο το σκέφτομαι, βλέπω πως τελικά μοιάζουν πολύ τα λουλούδια που αγαπώ κατά καιρούς με την εκάστοτε διάθεσή μου και πλευρά του χαρακτήρα μου που υπερισχύει!

Γράφει η sofi-k

- Φιλιώ! Φιλιώ, που είσαι κορίτσι μου;
- Εδώ μαμά, παίζω με τις μαργαρίτες!
- Κοριτσάκι μου, πήγαινε να παίξεις με τα άλλα παιδάκια. Μην κάθεσαι συνέχεια μόνη σου! Πήγαινε να βρεις τη φίλη σου την Ελενίτσα!
- Βρε μαμά, αφού το ξέρεις, η Ελενίτσα μόνο με τις κούκλες τις παίζει και βαριέμαι...

Μα αφού το έχω ξεκαθαρίσει σε όλους: όσο η φύση είναι γεμάτη από λουλούδια, δε χρειάζομαι άλλη παρέα. Αφού μπορώ να πάω στις φίλες μου άλλη στιγμή.
Και τώρα είναι άνοιξη!
Είναι δυνατόν να παρατήσω όλη αυτήν την ομορφιά για να παίξω με κούκλες;
Ώρες ώρες οι μεγάλοι μου φαίνονται ακαταλαβίστικοι…

Λατρεύω τα λουλούδια. Εξάλλου κι εγώ ένα από αυτά είμαι!
Τριανταφυλλιά, όπως η γιαγιά μου!
Α! ξέχασα να σας πω!
Η γιαγιά μου μου έμαθε όλα αυτά τα μαγικά με τα λουλούδια!
(ποια μαγικά; Θα κάνω ότι δεν άκουσα…)

Όταν ήμουν πολύ μικρούλα, τώρα είμαι ήδη 7, η γιαγιά μου έλεγε πολλές ιστορίες για γαρύφαλλα που ταξίδεψαν, για γαρδένιες που βοήθησαν χαμένα παιδάκια να βρουν το δρόμο για το σπίτι τους, ακόμη και για εκείνη την ανεμώνη που βοήθησε τον πρίγκιπα να βρει την μαγεμένη Χιονάτη και να τη ξυπνήσει με ένα φιλί και που ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι είναι παραμύθι. Άσε που δεν ξέρουν και όλη την αλήθεια!
Η γιαγιά μου έμαθε να κάνω το μαγικό βραχιόλι από μαργαρίτες, που όταν το φοράς στο αριστερό σου χέρι, μπορείς να ακούσεις όλα τα λουλούδια να μιλάνε!
Και είναι υπέροχα!
Γιατί όλα τα λουλούδια μιλάνε για αγάπη!...
Αν προσπαθούσαν λίγο και οι μεγάλοι να τα ακούσουν, θα χαμογελούσαν πιο συχνά…

Τα τελευταία απογεύματα μαζευόμαστε όλα τα λουλούδια, χρυσάνθεμα, βιολέτες, ορχιδέες, κι εγώ και περιμένουμε να γυρίσει μία λευκή παπαρούνα που πήγε να βοηθήσει έναν ξυλοκόπο να βρει το χαμόγελό του, που του το έκλεψε ένα ξωτικό. (Ελπίζω να πιστεύετε στα ξωτικά!).

- Φιλιώ!
- Έλα μαργαριτούλα μου!
- Η μαμά σου είναι λίγο στεναχωρημένη. Νομίζει ότι δεν έχεις φίλους. Δεν της πας ένα μπουκέτο να την καθησυχάσεις λίγο;
- Αχ, βρε μαμά, πως να σε κάνω να καταλάβεις! Σ΄ ευχαριστώ καλή μου μαργαρίτα! Θα της πάω αμέσως ένα μπουκέτο από αγριολούλουδα και μία μεγάλη αγκαλιά!

Λεω να φτιαξω ενα μπουκετο,για μενα αυτη τη φορα.
Ενα μπουκετο που θα λεει πολλα.
Ισως να μην ειναι φτιαγμενο με τους κανονες της ανθοδετικης,λεει ομως αυτα που δεν τολμαω να πω...
Αυτα που οι λεξεις δεν μπορουν να περιγραψουν γιατι ακομα κι οι λεξεις φανταζουν φτωχες μπροστα σε πραγματα οπως ο ερωτας κι η ΘΛΙΨΗ.
Θα εχει πολυ πρασινο το μπουκετο μου.
Κλαδια απο κλαιουσα ιτια και απο ταξο με τους κατακοκκινους καρπους για να δειξουν τη θλιψη μου.
Κι αρτεμισια,τη γνωστη μας αγριοαψιθια για τον πονο.
Γεράνια για τη μελαγχολια,αρμπαρορριζα καλυτερα,να ειναι και αρωματικο(το λατινικο ονομα τα λεει ολα,geranium triste)Γάιλαρδιες για τα δακρυα μου,ομπρελιτσες χρωματιστες με τα κιτρινα πεταλα τους προς τα κατω.
Παραπλανητικο το θεαμα,μοιαζει χαρουμενο,δεν ειναι..
Λευκα τριανταφυλλα για τη σιωπη,πρεπει να υποφερω σιωπηλα..
Μια κοκκινη καμελια για τη φλογα που εχω στην καρδια.
Και μια φριτιλαρια αυτοκρατορικη για τη δυναμη που θα χρειαστω....για να σβησω αυτη τη φλογα που λεγαμε.