art-flo by Stavros Katsaris

Όταν ξεκίνησα το blog υπολόγιζα πως κάποια στιγμή θα έγραφα κάτι για την συντροφό μου!
Ένα κείμενο που θα ήταν αφιερωμένο σε 'κείνη.
Όταν ξεκίνησε το αφιέρωμα στα λουλούδια άρχισα να σκέφτομαι το κείμενο που θα έκλεινα το αφιέρωμα.
Είναι πάρα πολλές οι στιγμές που με ενώνουν με ένα λουλούδι.
Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μπορούσα να γράψω σχετικά με τα λουλούδια και τα φυτά!
Τελικά αποφάσισα να συνδάσω την αγάπη μου για τη συντροφό μου με την αγάπη που έχω για την τέχνη της ανθοδετικής σε ένα κείμενο.
Και την αφορμή δεν μου την έδωσε το αφιέρωμα.
Την αφορμή μου την έδωσε η βδομάδα πριν από το γάμο μας το καλοκαίρι του 2004.
Άγχος, πίεση, ετοιμασίες και μέσα σε όλα εγώ ήμουν επιφορτισμένος και με τον στολισμό της εκκλησίας, καθώς και της νυφικής ανθοδέσμης.
Όλος ο στολισμός της εκκλησίας ήταν κάτι ιδιαίτερο και απαιτούσε ιδιαίτερη οργάνωση, αν σκεφτείτε οτι κανείς άλλος δεν ήξερε πως θα γίνουν καταλαβαίνεται πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα!
Αφού τελείωσα με τον στολισμό έμενε η νυφική ανθοδέσμη.
Ξεκίνησα να την φτιάχνω Σάββατο πρωί (Κυριακή ο γάμος).
Έκανα όλες τις απαιτούμενες προεργασίες και ξεκίνησα.
Στην δουλειά μας κάποιες νυφικές θεωρούνται εύκολες και κάποιες δύσκολες.
Αυτή η νυφική ήταν δύσκολη.
Απαιτούσε υπομονή, προσεχτική δουλειά καθώς είχε πολλές λεπτομέρειες.
Όλα κυλούσαν κανονικά.
Είναι φορές που το χέρι πηγαίνει μόνο του.
Μια τέτοια φορά ήταν και αυτή.
Χαμογέλασα.
Συγκινήθηκα.
Καθώς συμπλήρωνα κάθε λουλούδι περνούσαν από το μυαλό μου όλα όσα είχαμε ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και όλα όσα θα ακολουθούσαν.
Τις δύσκολες στιγμές που περάσαμε αλλά και τις ευχάριστες.
Ένιωσα να βουρκώνω.
Άφησα τον εαυτό μου να κλάψει, να ξεσπάσει.
Ήταν κλάμα χαράς και συγκίνησης.
Ήταν κάτι διαφορετικό αυτό που ζούσα.
Πρωτόγνωρο.
Ήταν είναι και θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ζωης μου η σύντροφός μου!
Άνθρωπος υπομονετικός, ανεκτικός και πάντα ανθεκτική στα νέα μου ενδιαφέροντα.
Δεν είμαι ιδιότροπος σαν άνθρωπος αλλά είμαι απροσδιόριστος, αφυχολόγητος.
Βαριέμαι εύκολα και ψάχνω συνεχώς για καινούρια πράγματα.
Αυτό είναι πολύ δύσκολο για όποιον στέκεται δίπλα σου.
Είναι αδύνατον να σε παρακολουθήσει.
Συχνά λέω πως σε ένα πράγμα είμαι σταθερός: Είμαι συνέχεια "αλλού"!!!
Και η δική μου σύντροφος είναι πάντα δίπλα μου σε αυτό, ακούραστη να μου δίνει πάντα τον "χώρο " που χρειάζομαι για να εκφραστώ, να υπομένει τις εξάρσεις μου, να συγχρονίζεται πότε με την γαλήνη και πότε με την φουρτούνα μου.
Μου χάρισε ένα υπέροχο πλάσμα που με γαληνεύει κάθε φορά που το κοιτάζω!
Είναι μια υπέροχη μάνα που μεγαλώνει πολύ τρυφερά το γιο μας.
Ονειρευόμαστε και δημιουργούμε, φανταζόμαστε και ελπίζουμε...ταξιδεύουμε.
Αυτό το όμορφο όσο και πρωτότυπο αφιέρωμα που όλοι μαζί φτιάξαμε ήθελα να τελειώσει με ένα κείμενο αφιέρωμενο στη σύντροφο των ονείρων μου!

Τασούλα μου σ'αγαπώ και σ'ευχαριστώ!

"Σε ένα κόσμο που αλλάζει με γρήγορες ταχύτητες η δημιουργικότητα της ανθοδετικής έπειτα από 4 εποχές που έχει ο χρόνος μου δίνει πλήθος εμπειριών και εικόνων.
Η επικοινωνία μου με ανθοδέτες σε ολόκληρο τον κόσμο μου γνωρίζει καινούριες ιδέες , καινούρια μοτίβα και τάσεις που υπάρχουν σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έχει την δική του αντίληψη για τα λουλούδια.
Όλες μαζί οι αντιλήψεις είναι το μυαλό ενός ανθοδέτη!
Διασκέδαζω με τη θεωρία που έχουν όλοι για τα λουλούδια και ειλικρινά νιώθω γεμάτος.
Το ταξίδι στον κόσμο της ανθοδετικής είναι υπέροχο!"

KLAUS WAGENER

"Η ανθοδετική είναι η πιο αδικημένη τέχνη στον κόσμο.
Είναι η μόνη τέχνη που δεν μπορεί να κρατήσει αιώνια.
Χαλάει, μαραίνεται,πεθαίνει...
Και αυτό είναι θλιβερό!"

Σπύρος Μιχαλάκης

Γράφει η Ειρήνη

Πριν λίγο καιρό καθώς ψώνιζα κάποια λουλούδια από το ανθοπωλείο του Σταύρου θυμήθηκα ένα περιστάτικό που από οτι μου εξήγησε ο Σταύρος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή του.
Είχα έρθει ένα μεσημέρι Κυριακής να αγοράσω ένα πολύ ιδιαίτερο μπουκέτο.
Ο Σταύρος παιδάκι τότε προθυμοποιήθηκε να μου φτιάξει ένα καινούριο μιας και όλα όσα υπήρχαν ήταν μικρά.
Μου έφτιαξε ένα φανταστικό μπουκέτο.
Σήμερα ισχυρίζεται οτι δεν ήταν και από τα καλύτερα του.
Οτι τάχα μου τάχα μου δεν ήξερε τη δουλειά και οτι προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει.
Και οτι επειδή με είδε οτι εντυπωσιάστηκα αποφάσισε να μάθει τη δουλειά!
Ε λοιπόν εγώ σήμερα θα διαλύσω το μύθο.
Μου μίλησε για το μπλογκ(το΄γραψα σωστά?) και απ'οτι κατάλαβα εσείς όλοι δεν τον γνωρίζετε έτσι?
Ε λοιπόν εγώ σήμερα θα τον ξεμπροστιάσω για να μάθει.
Από τότε που τον γνώρισα μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση!
Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κάνει αυτή τη δουλειά!
Από παιδάκι στριφογύριζε μέσα στο ανθοπωλείο. Εκείνη την εποχή ήταν η μασκότ της γειτονιάς.
Σκεφτείτε ένα παιδάκι 11 χρονών να πουλάει λουλούδια μέσα σε ένα ανθοπωλείο.
Όλοι είμασταν σίγουροι οτι θα γίνει ο καλλίτερος.
Αργότερα που ανέλαβε το μαγαζί φάνηκε οτι είχαμε δίκιο.
Είναι εξαιρετικός.
Φτιάχνει πραγματικά τρομερά πράγματα.
Ζητήστε του να σας δείξει τι έφτιαξε στο γάμο του!
Το δε μαγαζί του είναι γεμάτο από διπλώματα και επαίνους τόσο δικά του όσο και των γονιών του της Κας Άννας και του Κου Ηρόδοτου.
Λοιπόν να μην πολυλογώ δεν πιστεύω οτι ήμουν εγώ η αιτία!
Ίσως να ήμουν η αφορμή, γιατί ο Σταυρούκος είτε έφτιαχνα εγώ το μπουκέτο είτε όχι, είναι σίγουρο οτι θα γινόταν ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης.
Σταύρο μου να είσαι γερός να μας φτιάχνεις υπέροχες ανθοδέσμες.

Ειρήνη

Γράφει ο stavros(isisdoros)


Η πρόσκληση έχει έρθει από καιρό.
Όχι δεν τη είχα ξεχάσει αλλά τι να
γράψω εγώ ανάμεσα στα ιερά τέρατα της μπλογκόσφαιρας.
Οι εκθέσεις μου στο
σχολείο μόλις και μετά βίας κάλυπταν τις 2 σελίδες.
Το είδα έτσι το είδα
αλλιώς λέω γαϊδουριά θα νομίζει ο άνθρωπος ότι τον σνομπάρω.
Είπα λοιπόν
να πώ όχι για λουλούδια αλλά γιά ένα φτωχό συγγενή τους.
Τα δένδρα.
Όχι
αυτά πού είναι ριζωμένα ακόμα αλλά για τα δενδρα που ταξιδεύουν.
Για αυτά
που χρόνια μετά διασχίζουν τον πλανήτη και παίρνουν και εμάς μαζί.
Γιά
τα δένδρα που μιλούν στη ψυχή μας που είναι η ψυχή μας.
Βλέπεις ένα
κομμάτι ξύλο έχει πολλά να πεί.
Άλλα μιλάνε δυνατά έντονα όταν τα ακούς δεν
μπορείς να σταθείς θέλεις να σηκωθείς από τη καρέκλα σου και άλλα
διακρικικά γλυκά σε ηρεμούν σε νανουρίζουν.
Η ακοή είναι ή πρώτη από τις
αισθήσεις που ανταποκρίνεται ακολουθούν και οι άλλες.
Η όραση δε χορταίνει
τις απαλές καμπύλες η όσφρηση ξυπνά από την ερυθροελάτη το πεύκο αλλά και
από αυτή τη μυρουδιά των 300+ χρόνων ταξιδιού.
Η αφή, τι να πείς γιά την
αφή.
Πρέπει να το πάρεις στα χέρια σου να το ακουμπήσεις να παίξεις μαζί
του.
Και τότε αρχίζει το Μεγάλο ταξίδι.
Μιλάει μιλάει γιά εποχές άλλες
μακρινές ή και όχι τόσο.
Φωνές στον αέρα τις οργανώνει τις βάζει σε σειρά
και ξάφνου Μουσική!
Το ξύλο πάλλεται, χορέυει και μαζί και εσύ.
Νότες
γεμίζουν τον αέρα και σε πάνε στη Βιέννη στη Ιταλία του 1600 στην Ισπανία
στα βουνά και τα νησιά μας στην Τουρκία στην Ινδία παντού.
Το ταξίδι
αρχίζει και δεν σταματά το όργανο γίνεται ένα με σένα.
Και τότε βλέπεις ότι
δεν είσαι μόνος, έχει πάρει μαζί του όλους όσους μπορούν να το
"ακούσουν".
Γιατί αυτό μιλάει αλλά μόνο σε αυτούς που θέλουν να ακούσουν.
Και εσύ
νοιώθεις οτι είσαι τιμονιέρης σε ιστιοφόρο και ταξιδεύεις πέρνοντας το
σύμπαν μαζί σου.
Το φτωχό δένδρο έχει μεταμορφωθεί έχει γίνει ψυχή η
δική σου ψυχή.
Και όσο ταξιδεύει αυτή ταξιδεύει και αυτό.

Γράφει η Aphrodite

Από τότε που ξεκίνησε ο Σταύρος την συλλογή ποστς από φίλους, που με όχημα τα λουλούδια θα έγραφαν για ολόκληρα κομμάτια της ζωής τους, σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να προσφέρω κι εγώ...

Τις πασχαλιές της γιαγιάς μου στον κήπο της; (ποιά Fairytopia, ο μαγικός μου ξέγνοιαστος κόσμος ήταν το 2 επί 2 κηπάκι της...) Τα πρώτα γιασεμιά από αγόρια στην αυλή του σχολείου; (στα ενδιάμεσα του να σε σημαδεύουν με σκληρές μπάλλες ποδοσφαίρου, πάντα ιππότες!). Τις συνθέσεις στον αρραβώνα; (ζαλιστικές ευωδιές που τις πρωτες 2 μέρες ανακατεύονταν μεθυστικά, και τις επόμενες 2 κοντέψαμε να λιποθυμήσουμε από τη μπόχα!!!) Τη νυφική μου ανθοδέσμη; (μια μεγάλη μπάλλα από δίχρωμα ροζ-λευκά τριαντάφυλλα μπουμπούκια, που ζύγιζε κάπου... 30 κιλά και την κρατούσα με το ζόρι!) Η τις συνθέσεις στο μαιευτήριο για τα συγχαρίκια; (όπου γίνεται ένας άτυπος διαγωνισμός ποιά έχει πάρει τις περισσότερες ή/και ωραιότερες, έτσι που τις βγάζουν έξω από τα δωμάτια το βράδυ για να μην πήζουν την ατμόσφαιρα)...

Οπότε σκεφτομουν να σου γράψω κάτι χαρούμενο, αλλέγκρο, αστείο ίσως από όλα αυτά, μέχρι τι μου θυμίζουν τα αγαπημένα μου κυκλάμινα, οι κρόκοι και οι ίριδες. Μα κάθε φορά μου ερχόταν κάτι πολύ συγκεκριμένο και λυπητερό στο μυαλό μου... Κι έβλεπα τα ποστς της παρέας και ενθουσιαζόμουν με το όσο όμορφα περιέγραφαν τα λουλούδια με τα δικά τους ματια – κι έλεγα καλύφθηκα... Πώς να χάλαγα αυτή την άνοιξη μες το φθινόπωρο;

Ομως το αγκάθι παρέμενε... Μια εικόνα από μπλε τριαντάφυλλα μισάνοιχτα, με λευκό το πέταλο προς το μίσχο και κάτι μεταξύ μπλε ρουαγιάλ και μπλε του δελφινιού στις άκρες. Τα μπλε τριαντάφυλλα που πήρα με την ψυχή στο στόμα απ’το ανθοπωλείο, να τα πάω στην κλινική που θα γινόταν η επέμβαση του πατέρα μου (δεν ξύπνησε ποτέ).

Και θα μου πεις, Χριστός και Παναγία, τι λες ρε κορίτσι μου, τέτοια πράγματα θα βάλω στο μπλογκ μου? Ελα όμως που για μένα αυτή η εικόνα τελικά ήταν το πιο μεγάλο μήνυμα που πήρα για το ότι η ζωή συνεχίζεται. Με περίεργους τρόπους, αλλά συνεχίζεται. Περνάω από εκείνο το ανθοπωλείο, το βλέπω στη θέση του, ανθισμένο μέσα και με τους θάμνους απ’έξω και με καθησυχάζει, ότι ξημέρωσε ακόμη μια καθημερινή. Απλή, ήμερη μέρα. Οτι μέχρι στιγμής όλα είναι νορμάλ και ήσυχα.

Μα πιο πολύ, τα βλέπω πλέον που τα έχει αποξηράνει η μάνα μου και τα φυλάει μπροστά στην κορνίζα με τη φωτογραφία του, και τώρα καταφέρνω να μη κλαίω κάθε φορά. Γιατί θυμάμαι τη λαχτάρα μου να του τα πάω (το μπλε ήταν το αγαπημένο του χρώμα) και το πόσο ήλπιζα εκείνο το πρωί και πόσο τον αγαπούσα. Κι εύχομαι να με αγαπήσουν το ίδιο δυνατά και οι δικές μου. Τόσο που τους φωνάζω όμως ώρες-ώρες με τα αντάρτικά τους, τις γκρίνιες και τις χαζομάρες που κάνουν, μάλλον δε θα μου μιλάνε σε κάνα χρόνο...

Τον χαιρέτησα την προηγούμενη ημέρα, κι υποσχέθηκα να είμαι εκεί την επόμενη, σα να πήγαινε ένα Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Ανήμερα είχα σηκωθεί αξημέρωτα, να παραδώσω μωρά στην babysitter, τελείωνα δουλειές σα νευρόσπαστο, έτρεξα να πάρω και διάφορα μπουρεκο-πιτάκια, να έχουμε στο δωμάτιο, γλυκά να κεράσουμε, κουβάλησα διάφορα ρούχα και συμπράγκαλα και για τελευταίο είχα αφήσει τα λουλούδια. Μια μικρή πολυτέλεια, κάτι που θα ομόρφαινε το δωμάτιο. Αν ήξερε κανείς πόσο δύσκολο ήταν να ευχαριστήσει κάποιος τον πατέρα μου, θα καταλάβαινε πόσο... εξουθενωτικό ήταν να πάρω λουλούδια (σα να πηγαίνεις Bibi-Bo στον Παπούλια ένα πράμα!).

Κι όμως, τα έβλεπα και χαιρόμουν, έλεγα ορίστε, τουλάχιστον το χρώμα, θα ξυπνήσει και θα γελάμε με την επιλογή μου, θα μου ξαναπεί «αμάν βρε κορίτσι μου, τι μυαλό κουβαλάς ώρες-ώρες», αλλά θα έχει αυτό το βλέμμα το «μ’αγαπάς κοράκλα μου κι εγώ το ίδιο»...

Τη θλίψη μου την μεγάλωνε το γεγονός ότι οι κόρες μου είναι πολύ μικρές για να τον θυμούνται αργότερα και το μαχαίρι στην πληγή είναι το πόσο τον βλέπω στα πρόσωπά τους. Το τρελλά ανθεκτικό, πεισματάρικο και ορίτζιναλ Σμυρνέικο dna πέρασε από τη μάνα του σ’εκείνον, τα παιδιά του και τα εγγόνια του, μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Σε διαγωνισμό κλωνοποίησης θα νόμιζαν ότι τους δουλεύουμε...

Και πριν λίγο καιρό, είδα τη μικρή μου (που του μοιάζει λες και είναι «Mini-me»!), να ζωγραφίζει μπλε λουλούδια (που συνήθως προτιμά το κόκκινο, το κίτρινο και το ροζ). Πολλά μαζεμένα και με φιόγκους, «να τα χαρίσει» (όπα?). Πολύ αργότερα, στα ζουζουνίσματα πριν τον ύπνο, στο κρεβάτι της μεγάλης που μας χωρά αγκαλιά και τις τρεις, όταν την ρώτησα (χωρίς να το έχω συνδυάσει), μου λέει «Μα καλέ μαμά, είναι τα λουλούδια της αγάπης αυτά, δεν είδες τη γιαγιά που τα έχει για τον παππού να τα βλέπει κάθε μέρα απ’την κορνίζα?»

Περίεργο, ε? Αυτά τα τριαντάφυλλα για τα οποία με μούτζωνα συνέχεια (έχασα ακόμη και πολύτιμα λεπτά στο πλευρό του για να προλάβω να τα πάρω), είναι κάτι σαν σύμβολο του οτι η ζωή συνεχίζεται, Και του ότι το dna μιλάει με μυστήριους τρόπους... Μια σύνδεση με τα προηγούμενα, ένα preview από τα επόμενα...